İz'den'iz Şiiri - Mustafa Erkenekli

Köpürdükçe denizin tükenmeyen öfkesi
Kulağıma geliyor azgın dalganın sesi.

Bilmem nasıl yaşıyor su altında balıklar?
Yanından geçip gider sessiz kalabalıklar.

Beşik gibi sallanır ufukta küçük tekne
Sanki kalburüstünde unutulan son tane.

Güneş boyar bu vakit her yeri kırmızıya
Deryada ateş yakıp yol verirken sızıya.

Bazen şaşırır insan deniz mi kan gölü mü?
Sahilinden bakana hatırlatır ölümü.

Ayna gibi parlıyor sudaki ay ışığı
Yakamozlar hançerdir yaralıyor âşığı.

Gece üstüne biner kapandıkça kapaklar
Uykudan ağır olur göze çöken çapaklar.

Gönülde bilinse de kara sevda mekânsız
Yârden ayrı kalanın uyuması imkânsız.

25.09.2018-Urla/İzmir