Karanlık çökerken ruhun yanına,
Gözlerin güneşçe doğar anıma.
Ne yıldız feri var, ne ayın nuru,
Bakışın fetheder en kuytu suru.
Sessiz bir lütuftur o derin bakış,
Karanlık çökerken kentin üstüne,
Vicdanlar sağır mı, gönüller mi kış?
Onur kurban oldu dünya kastına,
Haysiyet dediğin dillerde nakış.
İstifa kelamı dillerde mühür,
Karanlık çökse de ruhun daralmaz,
Kaderin çizgisi asla yanılmaz,
O’ndan gayrı sığınacak yer kalmaz,
Korkma ey gönül, Hak yolu sönmez.
Yazılan ne ise o gelir başa,
Karanlık çöksün varsın ruhumda bin güneş var,
Senin sıcaklığınla erir dağdaki buzlar.
Yıldızlar sönük kalır seni kıskanır aylar,
Gönül ufkumda doğan eşsiz bir nurdur adın.
Van Gogh’un fırçasından dökülen renkler gibi,
Karanlık çökünce sırlar aşikar,
Gönül kapısında bekler bir vakkar.
Kötüyle sınanmak ağır gelse de,
Mevla iyileri saklar, ah eyler.
Q
Kar tanesi gibi savrulur dertler,
Karanlık çökünce dalar gözleri,
Tavana nakşolur dertli sözleri.
Geçmişin yüküyle yanar özleri,
Yalnızlık içinde sabahlar reis.
Sorgular hayatı, tartar yanlışı,
Karanlık gölgeler pusuda bekler,
Masumiyet üstüne kor alev ekler,
Bir çocuk ağlarken inlerken gökler,
Kimin vicdanı susar bu vahşi zulme?
Kahraman maskeli, yüzsüz caniler,
Karanlık kuşatsa dört bir yanını,
Zerre karartma sen sol yanını.
Hainler dökse de mazlum kanını,
İyilikten kopma, her şeye rağmen.
Yanlışın ordusu gelse üstüne,
Karanlık sönünce şafak sökerken,
Sönmeyen o ışık gözünde saklı.
Umut tohumunu kalbe ekerken,
Cennetin müjdesi sözünde ey yar.
Zamanın yükünü sırtımdan aldın,
Ne zaman istersen gel sen, ben buradayım
Seni çekistiriyoruz,sigaram ben ve yalnızlığım
Korkma karanlıkardan iki dakka gelde git
Ben hep yanındayım,ben her karanlıktayım...
Gelirim ben de,benim olmaman paçamı tutuyor
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!