Doktor sordu: "Uzak mı, yoksa yakın mı puslu?"
Dedim: "Gönül pencerem ezelden beri yaslı."
Seçemez oldum artık; dostu, düşmanı, yalanı;
Vefa diye sardığım, ruhumdanmış çalanı.
Gözlük camı kâr etmez kalpteki bu sızıya,
Dokunamasak da
Özledikce yansak da
Her şeye rağmen seveceğiz
Nefrete inat sevişeceğiz.
Sevgi insana Tanrı'dan armağan
Kula verilmiş en büyük nimet çünkü.
Dokunamazsın, koklayamazsın,
El ele yürüyemezsin...
Ama sevgi bu;
Her şiirde, her şarkıda,
Her sözde O'nu bulur, onunla yaşarsın.
Anlamadım nasıl da geçti şu ömrüm
Eski bir resme bakar bakar ağlarım
Ne çocuk olabildim ne delikanlı
Efkara gelip gelip ağlarım...
Yüregim artık ask ile dolsun
Niye uçarken yalpa yapıyor kuşlar
Niye bu kadar karadan koyu geceler
Niye içimi yakıyor suya düşen kıvılcımlar
Niye parlamıyor, benim olan ulaşılmaz yıldızlar
Niye böyle puslu umuda açılan pencereler...
Nerede benim yarınlara umudum,
Dört duvar arası, bitmek bilmez yol,
Dertler omuzumda, büküldü bu kol.
Sabır çiçeğine, her gün suyu bol,
Veririz dökülen, gözyaşı ile.
Kilitli kapılar, açılmaz geri,
Belirsiz derdim, biçare zorluktayım
Deprem de sallanan bir dağ gibi
Parçalanır ufak ufak yıkılır durur
Tutunamayan yuvarlanır, ben yine doruktayım...
Zirvesi kar olan, kimsesiz bir dağdayım
Dost bildiğim hançerini saklamış,
Sırtımdaki yara derin, kan ağlar.
Vuran elin izi ruhu dağlamış,
Tanıdık bir koku yüreği bağlar.
Q
Arkamı dönseydim eceli bendim,
Dost bildiğim canlar, sırtını döndü,
Gönlümün ateşi, üşüdü söndü.
"Canım" dediğin, baldan tatlı sözler,
Zehirli bir oka, dile büründü.
Tek bir kelimeyle, yıkıldı köprü,
Dost diye bağrına bastığın o el,
Günü gelir sırtında bir iz bırakır.
"Yapmaz" dediğin o en ince gönül,
Giderken ardında bir köz bırakır.
Gülüşler sahteymiş, sözler ise cam,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!