Murat Akbaş Şiirleri - Şair Murat Akbaş

İnsanlık; bir varoluş ve öze kavuşma destanıydı.
Kün toprak oldu, Hz. Adem ruha can oldu…
Kün su oldu, Hz. Nuh ile yeniden varoluş imtihanı…
Kün ateş oldu, Hz. İbrahim ile altın adalet imtihanı…
Kün sabır oldu, Hz. Yakup ile selamete…
Kün devlet oldu, Hz. Yusuf ile kemale erdi…

Dağlar hep duman derler...
Hiç çıkıp bakmazlar...
Sevgili yardan haber bekler...
Haber vermezler...
Hep insanlıktan söz ederler...
İnsan değiller...

Yaşananlar bir paylaşımdır...
Yoksa hiç yaşanmamış olur...
Bütün dostlara iyi paylaşımlar...
Bu arada paylaştıklarımız gerçek mi?
Yoksa sanal mı?
Sen bu ikilemin neresindesin?

İnsan...
İn; mağara, sığınağın...
San ise ünvan, kudretin...
Oldumu sana insan...
İnsan bunun neresinde?

Hergün baktığım aynalarda;
Artık gülmez oldular.
Hangi yana çevirsemde nafile
Hele yok mu o çizgiler
Öylesine derinlemesine ve karanlık
Neler gizlerler; bilinmez.

Ruhunu besleyen...
İk göz...
Seni beklemekte..
Sen ise başkalarının peşinde...
Zaman zaten geçip gitmekte..
Kendi dünyan da..

Koca koca dünyalar kurup;
Ortasına yalnızlık ekiyoruz...
Kocaman bir yalnızlık...
Ne de olsa;
Koca bir dünya kurduk...
Merkezinde bir sen...

Kitap gibi koktuğumu hissettim.
Eski, bir o kadar gerçek.
Sayfalar ilerledikçe hayat buldum.
Yeni bir dünya, yeni bir kişilik...
Sonra sonrası aynı sonun başlangıcı...
Ölüm gibi....

Özüne dönüp;
Gerçeği arayacak…
Gök ve yer şahit olacak...
Çocuklarımız ve atalarımız;
Ağız birliği edecek…
Otağımız şenlenecek…

Bugüne kadar hiç keşkelerim olmadı...
Bir sen hariç...
Hayat sen planlar kurarken;
Yaşadıklarındır der bilge insan...

Ben ise her zaman gönlümde sen vardın...