Mülk ve Cinayet Şiiri - Muhammet Davulcu 2

Dizelerime kadar
çamura battığım bir gecenin sabahında
mürekkebimi baruta bulayıp
sokağa indim.

Sürüklüyorum
sokakların balçığını tabanlarımda,
minarelerin soğuk taşlarından
dökülüyor
yeni kelimeler.

"Mülk sahibinindir"
diye okuyor esnaf duvardaki ayeti.

Sinek valesinin sırtına yüklenen
meteliksiz bir hırs
kahvehanelerde,
boğaz boğaza adamlar...

Masanın başında yarım kalmış çay soğurken
bir halkın acelesini gözlerinin ucuyla erteleyen
kadrolu gölge,
ve tülün arkasında kocasını değil
mecburiyeti gözleyen kadınlar.

Aynı dar çemberde
dönüyor şehir.

İşte bunca riyanın,
bunca çürüyüşün tam ortasında
her şeyden habersiz,
kağıttan gemiler yüzdüren çocuklar
ve sen teğet geçiyorsun bu lekeyi!

Bütün dünya dize kadar balçıkta boğulurken
ben
sırf sana değdiğim yerden
temize çıkıyorum.

_Çünkü çamur, ancak boyun eğenlerin hizasında yükselir."_