MÜHÜRLÜ YOKLUK
Gözlerimin merceği bulanık, göğsüm dar,
Zamansız bir rüzgâr gibi düştün ömrümün ortasına.
Yokluğun, odanın içinde büyüyen sessiz bir dağ;
Ben o dağın eteklerinde, senin gölgeni arıyorum.
Hangi sokaktan geçse adımlarım, kilitleniyor zaman,
Kör kurşunların orta yerinde kalmış gibi divane,
Bir yemin gibi taşıyorum seni içimin en gizli yerinde.
Sen aşkın ta kendisiydin,
Geriye kalan tüm o yalan coğrafyalar, asılsız yeminler hükümsüz...
bu uçsuz bucaksız hiçliğin ortasında,
Yalnızca senin eksikliğinle çoğalan bir kalabalığım.
Ay, bu gece başka parlıyor göğün yüzünde;
Tıpkı senin o bakmaya doyamadığım, uzaklardaki bakışın gibi.
Aşk bahçesinin en gururlu çiçekleri bile boynunu bükmüş,
Toprağın suya hasreti gibi bir şey bu.
Gözlerine hasret, sesine sürgünüm.
Dünyanın hangi coğrafyasında, hangi uzağında olursan ol,
Bir nefeslik mesafede, o sesinden tanırım seni.
Orda, o kor ateşin ortasında kalakaldım;
bildiğim tek huzur limanı sensin.
Nerede olduğunun ne önemi var?
Baktığım her duvar sen, çektiğim her nefes sen.
İlk defa değil elbet yokluğunla tuttuğum bu zorlu nöbet.
Ne kadar uzaktaysan, o kadar içimdesin;
Ruhumun en derin, en dokunulmaz kuytusundasın.
Bak aşk insanı nerden alıp nereye getiriyor.
Pamuk ipliğine bağlıdır dünyanın düzeni,
Ya aklın kalır o yolda, ya da sen gidersin...
Kayıt Tarihi : 23.11.2026 00:18:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!