Mühürlü Hatırlar Şiiri - Bahtiyar Cm

Gözlerin,Mühürlenmiş bir kitabınİlk cümlesiydi.

Okudukça derinleşen,Sustukça çoğalan.

Ben,Seninle yeniden yazmıştımYarım kalmış bütün hikâyelerimi.

Meğer aşk,Kendi ipini sessizce çekenBir adamınSon dileğiymiş.

Şimdi hangi takvimi koparsam,Altından senin adın sızıyor.

Hangi sokağın köşesini dönsem,Ayak izlerin çıkıyor karşıma.

Öyle bir gittin ki,Bu şehrin bütün ışıklarıSeninle birlikte çekildi geceden.

Ayrılık,Aynı yürekte atanİki zamanınBirbirini kaybetmesiymiş.

İsmini,Çatlamış dudaklarımdaBir yemin gibi taşıdım.

Hasretini,Kalbimin en sessiz yerine gömdüm.

Yine akşam oluyor.

Yorgun şehir,Omuzlarına geceyi alıyor.

Radyoda çalan eski bir melodi,Yarım kalan masalımızınSesini taşıyor.

Masada iki kadeh duruyor.

Biri senin yokluğuna.

Biri benim bitmeyen yalnızlığıma.

Bir zamanlar,Bu sokaklarSenin gülüşünle çoğalırdı.

Şimdi her köşe başında,Sessizlik bekliyor beni.

Gitmek,Bir valizi alıp çıkmak değilmiş.

Gitmek,Bir insanın içindekiYaşama sevinciniUsulca söküp götürmekmiş.

Sen gittin.

Ama kokun,Bu evin duvarlarındanHiç eksilmedi.

Seni özlemek,Kıyısını kaybetmişBir denizin içindeYol aramakmış.

Gözyaşım mürekkep oldu.

Yokluğun,Üzerine hiçbir cümle yazılamayanBembeyaz bir sayfa.

Sana çıkmayanHer yolu,Ömrümün haritasındanBir bir sildim.

Bir gün yolunBu sessiz limana düşerse,

Ne haldeyim diye sorma.

Gözlerimin içindekiYıkıntıya bak.

Ben hâlâ,Bıraktığın fırtınanınTam ortasındayım.

Ve seni,Hiç gitmemişsin gibiHer sabah yeniden seviyorum.

Aşk,Sende kısa bir mevsimdi.

Bende ise,Bitmeyen bir çağ.

Sen,Kapağı kapanmış bir kitaptın.

Bense,

Her satırınaÖmrünü imza diye atan,

Adı unutulmuşBir şair.

Ve hâlâ,

Mühürlü hatıralarındaYaşamaya mahkûm.