Mühürlü Rüya Şiiri - Harun Beyazoğlu

Keder birikir içinde, bazen bir şiirde taşarsın,
Kendine kızıp küserken, aslında kendinle savaşırsın.
Nefretin içinde gizli bir acı, biraz da kendinden utanç;
Yine de yazarsın o satırları, çünkü kalemdir tek inanç.

Tam "unuttum artık" dersin, kaparsın tüm kapıları,
Bir rüya sızar sessizce, sarsar o eski yapıları.
Bir ziyaret yeter aslında, sönmüş közleri bulmaya;
Kalbini mahkum eder yine, küllerinden doğmaya.

Ansızın belirdin rüyamda, uykumun en ince ucunda,
Manken gibi o zarafetin, sanki hala avucunda.
Yavru bir kedi kadar tatlı, her şeyden arınmış halinle;
Geldin, tüm dertleri kapıda bırakıp o eşsiz gülüşünle.

Karşılıklı birer kahve içtik, daldık lafın en dibine,
Sanki dünya durdu o an, sığındık birbirimize.
Zaman dursa, her şey değişse de rüyanın içinde bile;
Bakışların hiç değişmezmiş... Mühürlenmiş kalbime