19 Mayıs 1919’da,
Ne yapmışlar bizim yolumuza.
Sense günlük hayatında,
Bir kez olsun çevrene baksana.
Bahane bulma.
Devam etmek için günlük hayata,
Barış ağabey dersler verdi.
Şarkıları dersti.
Yetmedi.
Programları dersti.
7’den 77’yede,
Kimine Adam Olacak Çocuk,
Bekliyorum.
Küçük kurtuluşa altı gün var.
Büyük kurtuluşa otuz üç gün var.
Önemli olan küçük ve büyük kurtuluşlar arasındaki günler.
Ne getirecek bu günler?
Bir pazarlama faaliyetiyle geçecek bu günler.
Hayat beklentiler üzerine kuruludur.
Senin ve başlarının senden beklentileri,
Büyüyünce şöyle olsa böyle olsa diye iki kişinin eline doğarsın.
O iki kişinin beklentileriyle hayata başlarsın.
Daha kendini doğru düzgün dünyayı hiç tanımazsın.
Onlar kurmaya başlarlar:
Hayat beklemek midir?
Her sabah büyük umutlar,
Her gece boşa çıkan umutlar,
Yine de her sabah uyanış umutla.
İnansak da inanmasak da,
Doğamızda var hayata dair umutlar.
Biberon elimizde.
İçip içip uykuya dalıyoruz.
Bu biberon küçük dünyalarımız.
Yarattığımız kendimizce,
Büyüyemedik yeterince.
Ergenliği vazgeçmektir.
" Cama Vuranlar " ı yazalı,
Neredeyse dört sene oldu.
Orada ne vardı?
Arasında pencere olan iki oda vardı.
Bir odada ben,
Diğerinde beni çağırmak için cama vuranlar vardı.
Yaş 22 falan,
Özellikle karşı cenahtan insanlar,
15, 20 yaş büyük insanlar,
“ Çocuk “ derler.
“ Ne çocuğu “ diye gezinen ben.
Yaş otuz beş.
Sene 94-95,
Orta okul sıralarında,
Pazartesi sabahlarında,
Okula gitmeden önce,
ATV Kahvaltı Haberlerini izlemece,
Psikolog Nusret bizimle.
Hep bir çözüm iddiamız oldu.
Ama uzlaşma çabamız yoktu.
Uzlaşmak konuşuldu mu?
Konuşuldu?
Ama herkes penceresinden konuştu.
Demedi kimse:
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!