Müflis Şiiri - Mehmet Osmanoğlu

Zulüm boğaza dayandı/ Beklemeye hal kalmadı
Ateş yandı su da yandı/ Söndürecek kul kalmadı

Can titremez gördüğünden/ Gün beter önceki günden
Sabır halatı kökünden/ Koptu tahammül kalmadı

Peşin verileni seçtik/ Biz böyle mi ahitleştik
Hadi elden dilden geçtik/ Buğzeden gönül kalmadı

Gözü döndükçe zalimin/ Birikti içimizde kin
Başlar eğilmedi lakin/ Dik durmaya bel kalmadı

Zulmün poyrazı esince/ Gündüzleri sürdü gece
Tarumar oldu bağ bahçe/ Gülşeninde gül kalmadı

Bu kokuşmuş pis devirden/ Yüz çevirdi aşktan gülden
Figanını yuttu birden/ İnleyen bülbül kalmadı

Çoluk çocuk kadın erkek/ Mezar toplu, değil tek tek
Nerde Hamza, kimde yürek/ Sormaya mecal kalmadı

Oluk oluk aktı kanlar/ Seyrettik hep müslümanlar
Dilde pelesenk yalanlar/ Kanmaya masal kalmadı

Erlik pazarıysa meydan/ Tüccarını insan kılan
İflas etti ehl-i iman/ Tezgahında mal kalmadı

Acz damarı geldi aşka/ Niyaz uçtu sırlı köşke
Yine ebabilden başka/ Tutunacak dal kalmadı

Arzı arşı sardı zulüm/ Yumak yumak düğüm düğüm
Belki çare olur ölüm/ Başka çıkar yol kalmadı