Kadınıma Mektup
Uzak diyarların sessizliğinden yazıyorum sana,
Rüzgarın adını bilmediği, yolların seni tanımadığı yerlerden…
Ama inan, her adımımda sen varsın,
Kadın
Kadın,
sessizce güçlü olmayı öğrenmiş bir hikâyedir.
Yüksek sesle ağlamaz çoğu zaman,
içinde biriktirir fırtınaları.
Kahretsin aklımdasın
Allah kahretsin, hâlâ aklımdasın,
Bunu sen de biliyorsun, farkındasın.
Ben unutmaya çalışırken seni,
Kahretsin seni sevmeyi ağır ödüyorum
Kahretsin seni sevmeyi ağır ödüyorum, kahretsin.
Bir göğün altında, kırık bir saatin tıkırtısında,
adın dilimde bir yara, geceye sızan ışığın çığlığı.
Kalbimin İlkbaharı”
Bir sabah gibi geldin sen,
Gözlerinde doğan güneş, yüreğime ışık ekti.
Zaman durdu, nefesim yarıda kaldı,
Sanki kalbim ilk kez “yaşıyorum” dedi.
KALBİMİN TAM ORTASINDA
Kalbimin tam ortasında döndüm,
Ne arşa çıktım,
Ne yere indim,
Kendi gölgemde kayboldum,
Kalbim Sadece Sana
Bana ait bir kalp var,
Ve o kalp yalnızca senin için atıyor.
Her vuruşunda, adını taşır gökyüzüne,
Her nefesinde, seni çağırır rüzgârlara.
Kalbine Yaz
Gitmeden şunu kalbine yaz,
Senden başkası güneşim olmayacak, çiçeğim.
Ne rüzgâr, ne yağmur, ne de kış ayaz,
Isıtamaz içimi, sensiz ben hep üşüyeyim.
Kalbin yetmiyorsa sevme
Kalbin yetmiyorsa, sevemeyeceğin insanı yorma,
Gözlerinde umut büyütüp sonra soldurma.
Bir gönül, nazik bir çiçek gibi kırılgandır,
Sevgiyle açar, ihanetle sararıp solandır.
Kapalıyız.
Maskelerle konuşanlara,
aynada başka, kalabalıkta başka olanlara.
İki yüzünü de saklamaya çalışanlara
tek bir yüzümüz var bizim:
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!