Mesut Sav Şiirleri - Şair Mesut Sav

Kırların çiçeğini takmış başına.
Kahkülleri dökülmüş kalem kaşına.
Kara gözlüm vurulmuşum o bakışına.
Gurbet olma dön sılama Allah aşkına.

Bakışların canlar yakar ateş böceğim.

Dünyanın en ağır en dolu kelimesiydi BOŞVER.

Yorgun insanların hikayeleri kısadır.
Bir BOŞVERe sığdırırlar tüm hikayeyi.

Izdırabım taşar yorgun gönlümden.
Bu nasıl kadermiş sanki kömürden.
Sensiz günlerimi saymam ömürden.
Böyle olmamalıydı aşkımın sonu.
Yanımda kalmalıydın bir ömür boyu.

Yarınsız aşkmış canım,
Senle yaşadığımız.
Görünmez bir tuzakmış,
Kalpte taşıdığımız.

Batacaksa batsın artık,

Bu bayram da gelemedim anne!
Bu bayram da yordum gözlerini pencerede.
Saksıda ki sardunya da özlemiştir beni.
Hani ne de olsa geçen bayram öpmüştü ellerini.
Yüreğimdeki sonbaharlara inat dökmesin çiçeklerini.
Elinin değdiği yerden büyür baharlar bilirim.

Öyle bir bak,yak beni.
Siyah gözlerin gece gibi.
Kırmızı dudaklarının ateşi,
Cehenneme düşürür bedenimi.

Ellerin ellerime değer gibi,

Bir ekmeğin buğusu gözlerin,
Avuçlarımdan kalbime uzanan sevda yolu.

Kaç geceyi savuşturdum yokluğunda,
Kaç geceyi bekledim.
Bu ne tezatlık sevgilim!
Seni sevdiğim gibi,
Ben kendimi sevmedim.

Hiç yazasım yok bugün.
İçimde çayın demindeki burukluk var.