Mesut Sav Şiirleri - Şair Mesut Sav

Son paramı çaya,
Son nefesimi sana saklarım.
Avuçlarımda sıcaklığın,
Burnumda hasretin tüter.
Bir köşede gözlerinde demlenirim.
Beş para etmese de dizelerim,

Rojem;
Üşüyen dünyamı ısıtan çay gözlüm...

Vakitli vakitsiz çık gel,
Acılarımızı soğutalım bir çayın deminde...

İnsanların gözleri ve sözlerinden daha yakıcı bir cehennem yoktur bu dünyada.

Yüzünü gören cennetlik değil,
Yüzün cennetlik bana.

Cennetin elması gibi,
Yasaktın aslında.
Ben Adem gibiydim,
sana aşık.
Sen Havva gibiydin,
duyguların karışık.

Bu gece de bir çentik attım,
Odamın boş duvarına.
Boş masamda
Boş kadehte
Boşlukta işte her yerde sen...
Yine yalnızlığa bir ekledim.

Baharda bütün çiçeklerin arasına da karışsan,
Ben seni kokundan tanırım...

Ay,
Yıldızlar,
Bulutlar,
Firar eden uykular
Sarmaş dolaş bu gece.
Bu gece yine kalabalık gökyüzü.

Bir simit kaç oyun eder çocuğum?
Bir ayakkabı kaç boyadan utanır?
Kaç mendil kurutur gözünde yaşı?
Kaç su temizler vicdanlarda ki pası?
Kaç ile kaçı toplayıp yüklediler omuzlarına?
Kaçta kaçını çaldılar gülüşlerinin?