Sarı, turuncu ve kahverengi yapraklar,
Dönüyorlar toprağa yeniden,
Sağanak hallinde bir sessizlik her köşe başında,
Hafifçe dokunuyor yağmur yaprağa.
İnsanlar dolanıyor bu hengamenin arasında,
Caddelerde, sokaklarda ve meydanlarda.
Gözlerim görmez
Ve ellerim tutmaz oldu.
Büküldü belim, ağardı saçlarım.
Bir zamanlar bu dağlar benden sorulurdu,
Şimdi bir zamanlarla başlayan masallar uyduruyorum,
Şeker şerbet torunlarıma.
Belki de bu gece öleceğiz,
Kim bilir nereye gömüleceğiz
Ve hiçbir zaman öğrenemeyeceğiz...
Son yazdığımız şiir hangisi olacak,
Sözlerimiz kimlerin zihinlerinde kalacak,
Sana bakıyorum sevgilim,
Sanki ilk kez doğuyor güneşim,
Gözbebeklerinde saklı,
Binlerce yıldır aradığım o ateşim.
Ben ki ömrünü karanlığa rehin vermiş bir yabancıydım,
Senin gözlerinde buldum,
Bir yazarın zihninde dolaşıyorum,
Satır satır izliyorum yaşantısını,
Anlatmak istediklerini
Ve anlatmaya lüzum görmediklerini.
Eski bir Fransız sokağında,
Salınmaktayım,
Bir toz zerresi misali sonsuz evrenin içinde,
Öylesi bir ıssızlığın çölünü taşımaktayım ki
Yaralı ve yalnız yüreğimde.
Çaresizliğin başkentinde,
Bir meydanda unutulmuş bir heykelim,
Zihnimin kırsalında filizlenen yabani fikirler,
Faydasız diye kökünden söktüğümü sandığım,
Şimdi zihnimi ele geçirmekteler,
Yavaş ama kararlı,
Evet, bu bir savaş,
Aynı anda iki tarafım ve yaralı.
Gece ve karanlık,
Karanlık ve soğuk,
Soğuk ve yalnızlık içindeyim odamda.
Geçmişimden çıkıp gelen hayaletler,
Pişmanlıklar ve olmamışlıklarla ben,
Odamın en sert ikliminde,
Anlatmak istediklerimi anlatamamak,
Lanetlenmiş gibi kalakalmak,
Çaresizlikler içinde en yamanı,
Yanlışlara tutunmak ve yanlış anlaşılmak.
Temmuz ayı ve hava oldukça sıcak,
Ben bir kahraman değilim elbet,
Yoktur bende gökler kadar heybet,
Etten kemikten bir insanım yalnızca,
Nasıl düzelteyim insanlığı aklımca?
Toprağa dökülen bir damla kan,


Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!