Menekşe Gülay Şiirleri - Şair Menekşe Gülay

Emine dağınık yatağının etrafında huzursuz bir şekilde dolaşıyordu. İçinden yatağı toplamak bile gelmiyordu. Aslında çok tertipli biriydi. Ama son günlerde, hayattan bıkmış gibi bir hali vardı. Herhangi bir sorunum da yok diye düşünüyordu. Neden böyleyim herşeye karamsar yaklaşıyorum. Alelacele yatağını topladı. Hemen evden çıkmalıydı. Koca evin duvarları üstüne üstüne geliyordu boğulacağını hissediyordu. Üstüne kot takımını giydi. Saçlarını öylesine taradı. Çantayı koluna takar takmaz dışarı çıktı. Sanki evden kaçıyordu. Hiçbir planı yoktu. Nereye gidecekti. İçinde ki sıkıntı dışarı çıktığında bile kendisini yanlız bırakmamıştı. Takılmıştı peşine sanki.

Birden düşündü bugün değişik bir gün olmalıydı. Ayağı nereye giderse, yüreğiyle oraya gidecekti. Karşıdan bir otobüs geliyordu. İçi de çok doluydu. Olsun binecekti. Bir itiş kakış kendini otobüsün içinde buldu. Şöföre bilet parasını ödedi. Önlere doğru yavaş yavaş ilerlemeye başladı. Otobüsün en başında uzun boylu yakışıklı bir bey duruyordu. Tam hayallerimde ki erkek diye düşündü. Ayakları ister istemez yakışıklı diye düşündüğü beye doğru gidyordu. Hayatına uzun zamandır kimse girmemişti. Aşık olmak, sevmek harika bir duyguydu. Ama hep üzülen kendisi oluyordu. Senelerdir sevgiyi, aşkı unutmuştu. Ama ilk gördüğü an da aşka da inanmıyordu. Elinde olmayan bir çekimi vardı. Gittikçe beğendiği beyin yanına doğru ilerliyordu ayakları. Birden düşündü. Neyin nesi olduğunu bilmeden nasıl beğenirsin. Aklını başına al diye kendi kendini uyardı.

Otobüs durağa yaklaşıyordu. Kalabalığın arasında o da indi. Kabataş iskelesindeydi. Parka doğru yürüdü. Denize yakın bir banka oturdu. Birden yanında ufak bir çocuk belirdi. Çay ister misin abla? Çıtır çıtır simidin yanında, çay harika giderdi. Simitçiye de haber ver çayı öyle getir dedi çocuğa.. Tamam deyip ayrıldı çocuk yanından. Biraz sonra çocuğun elinde, naylon poşetin içinde, beni ye der gibi bakan bir simit, bir de demli bir çay vardı. Simitten bir parça ısırdı çocukluğu geldi aklına. Ablasıyla simidi paylaşamazlardı. Annesi bir simit parası verirdi okula gittiğinde, Ablanla yarı yarıya paylaşın derdi. Ama simit öyle tatlı gelirdi ki...ikisi de çoğunu yemek için kavgaya tutuşurlardı. istemsizce gözlerinden yaşlar inmeye başladı. Şimdi kimsesi kalmamıştı hayatta. Otuzbeşine gelmesine rağmen birtürlü kısmet olup evlenememişti. Ailesini on yaşındayken kaybetmişti. Seneler geçtikçe gözlerindeki hayalleri de silikleşmişti. Ama yüreğinde onların özlemini doyasıya yaşıyordu.

Ellerim soğuk dokunma kalbim buz tuttu sarılma
Ipıslak gözlerimde şimdi hüzün bana bakma
Anlamını yitiren hayata borcum mu var
Sevda denizi aldı içine beni, yalvartma.

Bu gece gözlerini ben de bırak da git
Ellerin sarmasa bile bırak öylece git
Alışık yüreğim nasıl olsa sensizliğe
Hayallerimi rüyalarımı bana bırak da git.

Aşk dolu ırmaktım koştum yüreğine,
Güllere yazdım seni soldular nedense,
Hasretmiydi dertleri, benim gibi,
Sevdamıydı çektikleri söylesene,
Rüyalarda kalan aşkı istemem,
Hayallerimde yaşatmayı sevmem,

Uzakta sanma bir nefes kadar yakınım sana,
Yüreğimde ki coşku öyle yayılıyor ki ruhuna,
Düşüncelerin, aklın hep ben de,
Bense seninleyim nedense,
Sevgi buysa seviyorum seni,
Sorarsan aşk var mı diye,

Benim yüreğimde açan, son baharımsın,
İlk sevdiğim, ömrümü verdiğim son aşksın,
Bir gülüşün bile, değer herşeye,
Bu sevgiyi yaşattığın her günüme,
Kucak dolusu mutluluklar elimde,
Hep sevdim hep yandım bu aşk ile.

Şu an aklıma geldin demiyeceğim,
Çünki aklımdan hiç çıkmıyorsun ki,
Yüreğimde bir kapı var sana açılan,
Tüm elektriğimle, güzel gönlüne akan,
Sonbahara meydan okuyan bir aşk var,
Şiirlere meydan okuyan dizelerim var,

Gözlerine her baktığımda bulmak istediğim aşktı
Oysa sevgiyi arıyordum dostluğu arkadaşlığı
Göremediğimde bir fırtına kopuyordu yüreğimde
Anlayamadığın beni hiçe saydığın bu hayatta
Mahkûm gibi ittiğin bu yaşamda
Sensizliği sindirdiğin bu aşka ne diyeyim.

Yürek sesim yanılmaz sen benimsin,
Sepet dolusu çiçek içinde sen bensin,
Teksin bana hayat veren bendesin,
Yüreğime akıyorsun şarkı gibi,
Şiirlerinle sevdiriyorsun kendini,
Yangınımı körüklüyorsun bebeğim,

Ne biçim bir aşk bu. Yüreğimde fırtınalar, bedenimde arzular, bitmeyecek bir sevda yolundayım sanki. Kış bitti. İlkbahar da bitti. Yaz da bitecek. Mevsimler gelip geçecek. Sen beni bitirdin ama, sevdalı gönlümde bitmeyi beceremedin. Sen benden bir türlü gidemedin. Bir yuva kurdun küçücük yüreğimde. Günleri, ayları, yılları sığdırdın. Özlem ateşinin içine attın ve gittin.

Gelişin muhteşem olur diye bekledim. Çok muhteşem oldu gerçekten. Her gelmediğin güne bir çizik attım. Sonunda baktım ki bütün duvarlar kara lekelerle dolmuş. Gönlüm gibi siyaha boyanmış. Tenim gibi sararıp solmuş. Tüm sabahlara esir olmuşum anlamadan.

Bir yanardağ içim. Her an patlamaya hazır ama senin haberin yok. Alev alev geceleri bedenimi saran ateşin. Özlem kuyusunun içinde kıvranıp duran yüreğim, senin eserin. Bu eserinle gurur duy herzaman. Çünkü seni bu kadar çok seven, bir başka kadın daha olmayacak hayatında.