Melek Dalgıç Şiirleri - Şair Melek Dalgıç

Uzun soluklu
Şiirler yazamıyorum
Sana mektup misali
Kaleme kağıda dokununca
İçimde küskün kırıklıklar
Tükenmiş bende bütün anlamlar

Unutmak koca bir yalnızlıksa
Unutmamak sanki varlığın mı
Zamanın tınısı
Saat gibi vururken yüreğine
İklimlere uzanır sensizlik
Ayrılığın temsilcisi sarı papatyalar

Sessizliğin yankısı
Bir tınıdan ibaret
Yoksul gecenin koynunda gözler
Direnirken uykuya
Gün yalancı bahara teslim
Anlamsız gelirse

Bir buluta saklanmış
Gülümsüyorsun arada
Gözlerinde menevişler
Güneşinin ışığı
Gözlerimi alıyor
İşte o an unutur oluyorum

Ele avuca sığmaz seni
Gittin
Şiirleri yakıp
Yüreğimin ucu gibi
Şimdi kırık kanatlı
Kuşlar uçabilir mi

Bir hercai gülüş
Kandıramaz beni
Geçti delidolu yıllar
Çocukluk demeli
Her hatanın vardır bir bedeli
Sağa sola baktım ayaz

Yerine kimseyi koyamadığım
Günlerde
Özlemeyi öğrendim
İliklerime kadar
Her yanım sen
Sahipsizim

Kalbim kış rüzgarı gibi
Feryat ediyor ama
Mevsim henüz turna göçü
Hani bazı yerlere yürüyerek değil
Kalbiyle gelir ya insan
Gelsem de bulamıyorum içinde beni

Bir sabah uyandım
Kalbimi yokladım
Yoktun
Pencereden ansızın
Uçan bir kuş gibi
Uçup gitmiştin

Başka bir şehrin zamanından
Gün batıyor sanki burada
Mevsimler kırılmış yağmura
Zambaklar yine sürgün verir
Mor rengiyle
Çiçeğe durmak içinde