Mektup Şiiri - Ahmet Özen

Sen hiç veremeyeceğini bildiğin hâlde,
bir kenara geçip mektup yazdın mı
seni yaralayan birine?
Bazen sevgini,
bazen öfkeni,
bazen de yaralı kalbine derman
yazdırdın mı?
Yüzlerce sayfa buruşturup
kapının dibine atıp,
gözyaşını sildiğin anlar oldu mu?
İnan, hiç kolay bir şey değil.
Yazarken bile insanın eli titrer
Ve Bunun adına da. mektup diyorlar işte...

Kimine bazen çare oluyor,
kiminin derdine derman oluyor.
Anladığım kadarıyla
sadece bende zor geçiyor.
Çünkü bende mektup,
bir mektuptan ibaret kalmıyor.
İçimi parçalar gibi,
ruhumu daraltır gibi...
Nefessiz kaldığımı hiç söylemiyorum bile.
Bende beyaz kâğıt,
hiçbir zaman sadece mektuptan ibaret kalmadı.
Sizde ise...
bunun adına da mektup diyorlar işte.

Dün bir mektup geldi senden bana.
“Neden yazmıyorum,
neden sormuyorum?” diye yazmışsın.
Unuttun galiba...
Biz dün vardık,
bugün yokuz artık.
Ben ayrılığın mektubunu
yazmasını bilen biri değilim.
Çünkü bazı ayrılıklar
bir kâğıda sığmaz.
Bazı cümleler yazılırken
insanın içinden bir şeyler eksilir.
Ve bazı mektuplar vardır;
gönderilmez...
Çünkü insan,
en çok da sevdiğine yazdığı
son mektubu göndermeye kıyamaz.
Çünkü Sevgiye dayalı bir kapı bırakmamışsın hiç.
Ne yazabilirim ki;
çekip gitmeni mi,
kalıp benimle savaşmanı mı?
Hangisi derman olacak ikimize?
Ya da senin için hangisi iyi gelecek sana?
Hangisini yazsam,
sana ayrı, bana ayrı iyi gelecek…
Bunu hiç bilemedim son zamanlarda.

Adına “mektup” dedikleri,
bana zulüm gelmeye başladı.
Seven insan değil miydi
beyaz kâğıtta heyecan yaşayan?
Sonra bunun adı mektup değil miydi?
Bende mektuplar tükendi.
Sevgiler askıya alındı son zamanlarda.
Umut ise. sayende bitti.