Zamanın unuttuğu bir yerde, Üzeri kapanmış nice hikâye saklı. Kimi bir ömrün sessizliğine gömülmüş, Kimi hatırlandıkça yürekteki yerini kaybetmiş. Mazinin küflenmiş sayfalarında, Ne çok yarım kalmış söz, ne çok suskun veda. Bir zamanlar ömür verilen o güzel günlerden, Şimdi geriye yalnızca dokunmaya kıyılmayan izler kalmış. Her yara kanamaz, her sızı konuşmaz, En derin izler sessizliğin koynunda saklanır. En ağır pişmanlığım yaşadıklarım değil, Yaşanmasına göz yumduğum o kayıp yıllardır. Ne her hatıra özlemle anılır, Ne her suskunluk bir bekleyiştir. Geçmişin karanlığında kalan ne varsa, Kimi bir ders, kimi ağır bir yanılgıdır. Bir zamanlar uğruna kendimden vazgeçtiğim ne varsa, Şimdi ömrümün en ağır hesabı olarak duruyor karşımda. Bütün yanılgılarımın tek şahidi, Aynada gördüğüm yüz aslında. Ne bir ah yükselir artık geçmişten, Ne de eski defterlerin hükmü kalır. Bunca yaşanmışlığın ardından tek bir sözüm var: Mazide kal… Bıraktığım yerde, bıraktığım kadar.
Serap61Kayıt Tarihi : 21.11.2026 22:22:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Geçmişin izleriyle yüzleşmenin, kaybedilen yılların ve geç gelen farkındalıkların şiiridir. Her hatıranın özlemle anılmadığını, bazı vedaların ise bir kayıp değil, insanın kendine yeniden kavuşması olduğunu anlatır.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!