Eski bir sandığın dibinde, tozlara gömülmüş bir saat, Kim bilir kaç bahar geçmiş üzerinden, kaç kış, kaç hayat. Kırılmış camı, kararmış gümüşü, durmuş akrebi, Bir zamanlar kimin avucundaydı, kimin kalbine emanetti? Usulca açtım yıllardır kapanmış o küçük kapağını, Iki solgun yüz karşıladı beni, saklayarak zamanın ağırlığını. Bir kadın, bir adam... Göz göze, sanki hålå konuşuyorlardı, Fotoğrafın renkleri solmuştu, bakışlarıysa birbirinde kalmıştı. Kimdi bu kadın, kimin yolunu gözlemişti yıllarca? Hangi söz yarım kalmıştı o son vedalaşmada? Adam mı gitmişti, kadın mı dönmemişti bir daha? Yoksa ikisi de aynı saatte mi yenilmişti hayata? Belki bir istasyonda verilmişti son sözleri, Belki bir mendile saklanmıştı ayrılığın gözyaşları. Birinin cebinde durmuştu bu saat, yıllar boyunca, Her açılan kapağında aynı yüz, aynı sevda... Ne bir isim kalmıştı geriye ne de okunacak bir tarih, Iki yabancı yüzün arasında saklıydı koca bir geçmiş. Kim bilir hangi eller titreyerek kapatmıştı o kapağı, Hangi yürek susturmuştu bir daha çalmasın diye zamanı? Saati usulca kapattım, bırakamadım eski yerine, Iki solgun yüz kaldı, yılların susturduğu bir hikäyenin içinde. Kim bilir ne sözler verilmişti, ne hayaller kurulmuştu bir zaman, Şimdi ne onları hatırlayan vardı ne de aşklarını anlatacak bir insan...
Serap61Kayıt Tarihi : 21.11.2026 22:00:00
Şiiri Değerlendir
Şiirlerimin izinsiz kopyalanmasını, değiştirilmesini ve başka isimlerle yayımlanmasını istemiyorum. © 2026 Serap


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!