Ah be hayat, ne anlatayım sana ben şimdi?
Yüzümde yılların susturamadığı acılar var.
Her çizgimde yarım kalmış bir hikâye saklı,
Her gülüşümün ardında kimsenin bilmediği yaralar.
Ben de isterdim sana güzel şeylerden söz etmeyi,
Her sabaha içimde büyüyen umutlarla uyanmayı.
Kalemimden yalnızca sevinçli dizeler dökmeyi,
Okuyan her yüreğe biraz mutluluk bırakmayı.
Ama sen başka türlü yazdın benim hikâyemi,
En güvendiğim ellerle en derin yerimden yaraladın.
Tam huzura vardım derken kopardın fırtınalarını,
Her defasında en güzel düşlerimi yarım bıraktın.
Kaç gece sabaha çıkmaz sandım, bir ben bilirim,
Kaç kez kendi enkazımın altında nefessiz kaldım.
Sen her defasında bir yanımı koparıp alırken,
Ben kalan parçalarımla yeniden bir ömür kurdum.
Şimdi söyle…
Bunca şeyden sonra hâlâ karşında durabiliyorsam,
Ben mi sana yenildim hayat,
Yoksa sen mi hâlâ beni yenemedin?
Bir sevda vardı, en sıcak yerinden incinmiş, Bir çift gözde kendine koca bir ömür seçmiş.
Ne zaman uzansa o tanıdık ellerin sıcaklığına,
Aralarına söylenmemiş sözlerin ayazı düşmüş.
Bir nefes kadar yakın, bir ömür kadar uzaktın,
Gözlerinde kaybolurken yollarımı da kaybettim.
Dudakların suskun, ellerin bana yabancıydı, En çok yanı başındayken sana hasret çektim.
Oysa bir gülüşün yeterdi içimde bahar açmasına,
Bir dokunuşunla dinerdi gecenin bütün korkuları.
Şimdi aynı gözlerde kavuşmanın özlemiyle
Yeniden incinmenin korkusu duruyor yan yana.
Başımı omzuna koyduğum o sessiz akşamlardan
Tenimde hâlâ dağılmayan bir sıcaklık kaldı.
Ne zaman uzansam geçmişin o güzel günlerine,
Ellerim sana değil, yokluğunun ayazına vardı.
Sana sarılmakla senden uzak durmak arasında
Kaç geceyi sabaha bağladım, bir bilsen sevgilim.
Sen bir zamanlar en sıcak yeriydin ömrümün, Şimdi en çok seni düşündüğüm yerde üşürüm.
Eğer bir gün senden önce gidersem,
Ardımdan uzun uzun ağlama sevgilim.
Gel, son kez ellerimi avuçlarına al,
Tenimde son hatıram olsun sıcaklığın.
Başucumda söyle yarım kalan sözlerini,
Saklama kırgınlığını, esirgeme sevgini.
Ben cevap veremesem de sen konuş benimle,
Belki son kez duyarım o güzel sesini.
Sonra gözlerime bak, usulca, son defa,
Orada ikimizin de yarım kalan düşleri var.
Biraz senin gülüşün, biraz benim özlemim,
Bir de hiç yaşayamadığımız o güzel yarınlar.
Bir damla gözyaşın düşerse yüzüme,
Silme, son bir dokunuşun gibi kalsın.
Beni senden ayıran o soğuk toprağın
Üzerinde sevginden bir hatıra yaşasın.
Ve sakın bitti sanma toprağa düşünce,
Sevdamın son nefesi adınla karışsın geceye.
Bir yanım sonsuzluğun sessizliğine çekilirken,
Bir yanım seninle kalsın her yeni güne.
Ben senden önce gidersem sevgilim,
Beni öldüğüm gün değil,
Seni sevmeyi bıraktığım gün kaybet…
O gün de hiç gelmeyecek.
Bugün gökyüzünde bir göç başladı,
Kanat kanada yükseldi kuşlar uzaklara.
Arkalarında bir mevsimin son nefesi,
Önlerinde bilinmeyen yollar, yabancı diyarlar.
Daha dün sesleriyle uyanan o ağaçlar,
Şimdi boş yuvalarını sallıyordu rüzgârda.
Bir kanat çırpışıyla geride kalmıştı her şey;
Alışılmış sabahlar, dallar, tanıdık dağlar.
Ne kolaydı uzaktan bakınca uçup gitmeleri,
Oysa her göç biraz ayrılık, biraz yarım kalmaktı.
Doğduğu toprağı ardında bırakıp gitmek,
Bir daha görememe ihtimalini de taşımaktı.
Uzun yollar uzanıyordu kanatlarının altında,
Dağlar aşılacak, denizler geçilecekti.
Kimi fırtınaya tutulacak, kimi yorulacaktı,
Belki de her kanat başladığı yere dönemeyecekti.
Yine de durmadılar, göğe doğru yükseldiler,
Çünkü kalmak da bazen yavaşça tükenmekti.
Geride bıraktıkları yuvanın özlemiyle
Başka bir mevsime ulaşmak için gitmek gerekti.
Son kuş da ufuk çizgisinde kaybolduğunda,
Gökyüzü yerindeydi, ama bir mevsim eksilmişti.
Göç, yalnızca bir yerden başka bir yere gitmek değildi;
Bir yuvayı yüreğinde taşıyıp başka bir göğe varmaktı.
Dağların omzuna çökmüştü bembeyaz bir sessizlik,
Kayalar buz tutmuş, vadiler uykuya dalmıştı.
Güneş dokunsa da çözülmüyordu kışın hükmü,
Toprağın bağrında bütün çiçekler susmuştu.
Ayaz keskin, rüzgâr acımasızdı o dağlarda,
Ne bir kuşun kanat sesi ne bir yaprak hışırtısı.
Sanki bahar yolunu unutmuştu bu diyarlara,
KıŞ, sonsuza dek sürecek bir masal sanılırdı.
Oysa bir kayanın dibinde, karların altında,
Küçücük bir can direniyordu karanlığa.
Ne güneşin sıcaklığını bekledi ne baharı,
İncecik kökleriyle tutundu donmuş toprağa.
Bir sabah karın bağrında ince bir çatlak belirdi,
Yeşil bir baş uzandı buzların arasından.
Ne fırtınadan korktu ne üstüne yağan kardan,
Beyaz bir çiçek açtı kışın tam ortasından.
Narin yapraklarında titriyordu sabahın ayazı,
Ama boynunu eğmedi soğuğun karşısında.
Koskoca dağların sustuğu o ıssız yerde,
Küçücük varlığıyla meydan okudu kışa.
Adı Kardelen'di, karın koynunda açan çiçek,
Bahar gelmeden baharın müjdesini veren.
Kış bütün gücüyle üzerine çökse de
O, yaşamayı seçmişti baharı beklemeden.
Eski bir sandığın dibinde, tozlara gömülmüş bir saat, Kim bilir kaç bahar geçmiş üzerinden, kaç kış, kaç hayat.
Kırılmış camı, kararmış gümüşü, durmuş akrebi,
Bir zamanlar kimin avucundaydı, kimin kalbine emanetti?
Usulca açtım yıllardır kapanmış o küçük kapağını,
Iki solgun yüz karşıladı beni, saklayarak zamanın ağırlığını.
Bir kadın, bir adam... Göz göze, sanki hålå konuşuyorlardı,
Fotoğrafın renkleri solmuştu, bakışlarıysa birbirinde kalmıştı.
Kimdi bu kadın, kimin yolunu gözlemişti yıllarca?
Hangi söz yarım kalmıştı o son vedalaşmada?
Adam mı gitmişti, kadın mı dönmemişti bir daha?
Yoksa ikisi de aynı saatte mi yenilmişti hayata?
Belki bir istasyonda verilmişti son sözleri,
Belki bir mendile saklanmıştı ayrılığın gözyaşları.
Birinin cebinde durmuştu bu saat, yıllar boyunca,
Her açılan kapağında aynı yüz, aynı sevda...
Ne bir isim kalmıştı geriye ne de okunacak bir tarih,
Iki yabancı yüzün arasında saklıydı koca bir geçmiş.
Kim bilir hangi eller titreyerek kapatmıştı o kapağı,
Hangi yürek susturmuştu bir daha çalmasın diye zamanı?
Saati usulca kapattım, bırakamadım eski yerine,
Iki solgun yüz kaldı, yılların susturduğu bir hikäyenin içinde.
Kim bilir ne sözler verilmişti, ne hayaller kurulmuştu bir zaman, Şimdi ne onları hatırlayan vardı ne de aşklarını anlatacak bir insan...
Zamanın unuttuğu bir yerde,
Üzeri kapanmış nice hikâye saklı.
Kimi bir ömrün sessizliğine gömülmüş,
Kimi hatırlandıkça yürekteki yerini kaybetmiş.
Mazinin küflenmiş sayfalarında,
Ne çok yarım kalmış söz, ne çok suskun veda.
Bir zamanlar ömür verilen o güzel günlerden,
Şimdi geriye yalnızca dokunmaya kıyılmayan izler kalmış.
Her yara kanamaz, her sızı konuşmaz,
En derin izler sessizliğin koynunda saklanır.
En ağır pişmanlığım yaşadıklarım değil,
Yaşanmasına göz yumduğum o kayıp yıllardır.
Ne her hatıra özlemle anılır,
Ne her suskunluk bir bekleyiştir.
Geçmişin karanlığında kalan ne varsa,
Kimi bir ders, kimi ağır bir yanılgıdır.
Bir zamanlar uğruna kendimden vazgeçtiğim ne varsa,
Şimdi ömrümün en ağır hesabı olarak duruyor karşımda.
Bütün yanılgılarımın tek şahidi,
Aynada gördüğüm yüz aslında.
Ne bir ah yükselir artık geçmişten,
Ne de eski defterlerin hükmü kalır.
Bunca yaşanmışlığın ardından tek bir sözüm var:
Mazide kal… Bıraktığım yerde, bıraktığım kadar.
Aynı sofrada bölüşülen ekmeğin hatırı vardı,
Bir lokmaya sığan dostluk, bir ömre yeterdi.
Oysa kimi eller ekmeği bölüşürken bile
Güvenle açılan kapıların hesabını tutardı.
Bir sır emanet edilirdi, mezara kadar saklanacak,
Bir omza yaslanılırdı, dünya yıkılsa dayanacak.
Sonra o sır yabancı ağızlarda eğlence olur,
O omuz, en savunmasız yerden yaralardı.
Ne acımasızdır, gözyaşını silen elin yara açması,
Kardeş diye sarılan kolların ihanete bulaşması.
Yabancıdan gelen kötülüğün adı bellidir de
Dostun bıraktığı yaranın hangi dilde vardır karşılığı?
Bir evin kapısı açılır, sofraya bir tabak daha konur,
En güzel yer ayrılır, en derin sırlar paylaşılır.
Oysa kimi misafirler giderken yalnızca vedalaşmaz;
Gördüğü yaraları, vuracağı yerleri de yanında götürür.
İhanetin en çirkini, yapılan kötülükten sonra başlar,
Aynı ağız hem yalan söyler hem masumiyet anlatır.
Bir yüreği paramparça edip ardından hiç utanmadan
Kendi açtığı yarayı, yaralananın suçu diye dağıtır.
Ne tuhaf, en ağır yaralar düşmandan kalmadı,
Bir sofranın tuzundan, bir dostluğun hatırından kaldı.
Öyle eller vardı ki yarayı açtıktan sonra
Kanı silip masumiyetini anlatmaya kalktı.
Bir ömür saklanacak hatıralar vardı içimde,
Hepsinin rengi soldu son kez baktığında yüzüme.
Ne bir sitem kaldı dilimde ne de söylenecek bir söz,
Içimde sana ait ne varsa gömüldü sessizliğe.
Bir yabancının bakışı vardı gözlerinde,
Tanıdığım bütün güzellikler susmuştu.
Dudakların tek bir kelime etmedi belki,
Ama bakışın en ağır vedayı söylemişti.
En çok da son bakışın kaldı aklımda,
Nice güzel hatıra can verdi orada.
Sevdanın en güzel şiirlerini yazdığım o gözler,
Artık yabancıydı bana…
Her gönlün içinde bir mezarlık vardır,
Kimi pişmanlık gömer, kimi insanları.
Bazı vedaların ne şahidi vardır ne duası,
Sessizlik mühürler kapanan kapıları.
Ne her ölene bir Fatiha okunur,
Ne her gidene bir damla yaş dökülür.
Öyle bir silinir ki bazı isimler yürekten,
Bir zamanlar can denilen, artık yabancı bilinir.
Öyle vedalar vardır ki ardında dönüş yolu bırakmaz,
Ne bir özür diriltebilir onları ne de bin pişmanlık.
Bazı insanlar ölmeden toprağa konur,
Üzerine de son söz yazılır:
Sonsuz suskunluk.


Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!