Dağların omzuna çökmüştü bembeyaz bir sessizlik, Kayalar buz tutmuş, vadiler uykuya dalmıştı. Güneş dokunsa da çözülmüyordu kışın hükmü, Toprağın bağrında bütün çiçekler susmuştu. Ayaz keskin, rüzgâr acımasızdı o dağlarda, Ne bir kuşun kanat sesi ne bir yaprak hışırtısı. Sanki bahar yolunu unutmuştu bu diyarlara, KıŞ, sonsuza dek sürecek bir masal sanılırdı. Oysa bir kayanın dibinde, karların altında, Küçücük bir can direniyordu karanlığa. Ne güneşin sıcaklığını bekledi ne baharı, İncecik kökleriyle tutundu donmuş toprağa. Bir sabah karın bağrında ince bir çatlak belirdi, Yeşil bir baş uzandı buzların arasından. Ne fırtınadan korktu ne üstüne yağan kardan, Beyaz bir çiçek açtı kışın tam ortasından. Narin yapraklarında titriyordu sabahın ayazı, Ama boynunu eğmedi soğuğun karşısında. Koskoca dağların sustuğu o ıssız yerde, Küçücük varlığıyla meydan okudu kışa. Adı Kardelen'di, karın koynunda açan çiçek, Bahar gelmeden baharın müjdesini veren. Kış bütün gücüyle üzerine çökse de O, yaşamayı seçmişti baharı beklemeden.
Serap61Kayıt Tarihi : 21.11.2026 22:11:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!