(Dedemin Anısına)
“Gidenlerin arkasından kalan yalnızca bir
boşluk değil, dünyanın sesinin
eksilmesidir.”
Kalbimin en kuytu yerinden,
uzak bir frekans gibi
hâlâ sızar o radyo:
“İndim havuz başına...”
İçe çökmüş yanaklar,
dişsiz ağzın kıyısında iki eski çukur;
kambur bir gövde,
biri çolak iki yorgun kol.
Yılların elinden geçmiş ak saçlar,
uzamış kaşların altında
dinlenmek isteyen masmavi gözler.
Azalan bir seda gibiydi artık,
toprak onu yakından tanırdı;
bütün yorgun bedenlerin
sessiz bir aşkla indiğine tanıktı.
Eskilerden bugüne
tek sevdiği kızına sığınmıştı;
ne ana kalmıştı geride, ne baba, ne eş.
“Bir kız çıktı karşıma” derken
kelimeleri kendi iç evrenine büker;
“kız” yerine bazen bayan,
bazen o mahcup “bizim kız”ı koyardı.
Dünya onun ağzında, kendi lisanınca
dönerdi.
Lakin zaman yordu bu tatlı dili,
yaşlı bir yelkenli gibi
sessizce yanaştırdı kıyıya.
Bir gün sözünü geri aldı ve sustu.
O gidince gök kubbe
bir sesini daha yitirdi:
Bir parçası yağmurla indi yere,
bir parçası zamanın unutkan ağzında eridi,
kalanı da yankılandı boşlukta:
“Gelemem ben, gidemem bene...”
Şimdi kalbimde onarılmaz bir oyuk:
kapının önü kör,
cuma akşamları sağır.
Fırıncılar yetim,
ışıklar gökte asılı.
Gözlerimiz son kez değdi birbirine;
her şey o sonsuz zamanda kaldı.
Kayıt Tarihi : 17.11.2026 21:09:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
O radyo, evin en sessiz odasında, sanki sadece dedemin nefesini dinlemek için açıktı. Ahşap kasasından sızan o cızırtılı frekans, yıllardır duvarlarda yankılanan tek sesdi. “İndim havuz başına...” türküsü başladığında, dedem olduğu yere çöker, gözlerini evdeki eşyaların ötesine, yalnızca kendisinin bildiği uzak bir zamana dikerdi. Yanakları çökmüş, dişsiz ağzının kenarında hayatın bıraktığı iki derin çukurla öylece otururdu. Kamburlaşmış gövdesi ve biri tutmaz olmuş iki koluyla, zamanınır er meydanından yorgun dönmüş bir gaziyi ansıyordu. Ak saçları hayatın fırtınalarından geçmiş, o uzun kaşlarının altındaki masmavi gözleri ise artık dinlenmek, hep dinlenmek istiyordu. Toprak onu sanki uzaktan değil, çok eski bir tanıdığı gibi bekliyordu. O, eskilerden bugüne sığınabileceği bir tek kızı kalmış gibi yaşardı; ne anası vardı arkasında ne babası ne de eşi. Hafızasının kıvrımlarında dolaşırken “Bir kız çıktı karşıma” derdi; kelimeleri büker, büker de kendi dünyasına uydururdu. "Kız" sözcüğü diline ağır geldiğinde bazen bayan derdi, bazen de o masum, o mahcup gülümsemesiyle *“bizim kız”*ı koyardı cümlelerinin başköşesine. Dünya, onun o yorgun lisanında yeniden kurulur, kendi kurallarına göre dönerdi. Lakin ömrün yelkenleri de bir gün rüzgârsız kalır. Zaman o tatlı dili yordu, yaşlı bir yelkenliyi sessizce sığ bir kıyıya yanaştırır gibi dilsizleştirdi onu. Bir gün bütün sözlerini geri aldı ve sustu. O gittikten sonra, bu koca gök kubbe içinde bir ses daha eksildi. O sesin bir kısmı yağmurla beraber toprağa karıştı, bir kısmı zamanın o yaranı kapatmayan unutkan ağzında eriyip gitti; geriye kalan tek bir parça ise boşlukta asılı kaldı: “Gelemem ben, gidemem bene...” Şimdi ne zaman cuma akşamı olsa, evin kapısının önü kör bir kuytuya dönüyor, sokaklar sağırlaşıyor. Fırıncılar yetim kalmış gibi boyun büküyor, lambaların ışığı gökte kimsesizce asılı duruyor. Biliyorum; son kez gözlerimiz birbirimize değdiğinde, o odadaki her şey o sonsuz zamanın içinde, o masmavi bakışlarla birlikte mühürlendi kaldı.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!