Söndürülemeyen bir orman telaşı gözlerin..
Yalnızlıklar soyununca teninden, eflatun damarlarında votka volta atıyor
Hileli bir zar utancından sabıkalı
Kaldırımlara düşen çocukluğun sırılsıklam masumiyeti
Salıncak kurmuş kirpiklerinde
Gece uçurum mavisine boyarken kısa saçlı düşlerini
Varoluşu ararsın gözlerinde kaybolmuş bir adamın
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta