Masal Odası Şiiri - Seda Nur Polat

seslerin birbirine karıştığı, ses gürültüleriyle dolu;
sesimi duymak istesem de duyamayacağım,
beni yalnızca içimdeki sessizlik konuşturacak.
dinliyorum gözlerim küçüklüğümden kalmadır,
masalların seslerini ezberliyorum her cümlede.
annemin gece karanlığında yanımızdaki sessizliği,
bana masalların derinliğini unutturamıyor.
kavuştuğum sesler var mıdır, bilinmez.
susmanın tuhaf bir yanı vardı masallarda, uyutan.
küçüklüğümden kalan sesler getiriyorum önüme,
birbirleriyle tanıştırıyorum onları, sonra gidiyorum.
sonra aklıma, odaların hatırlanabilirliği geliyor birden.
karanlıkta dinlenmiş masallar asla unutulamıyor,
siz karanlıkta kendinizi kandırın, ben unutmuyorum.
masal odamda kendi sesimle bırakılmışım, hissederim.
benim hissettiğimi siz neden hissetmiyorsunuz?