Marâ'ya 6 Şiiri - Meryem Kargi

Antoloji.com mobil uygulaması Şiirler, şairler, mesajlarınız ve gruplarınız telefonunuzda. iPhone ve Android için ücretsiz. Uygulamayı İndirİndir
Meryem Kargi
23

ŞİİR


5

TAKİPÇİ

Marâ'ya 6

Bir insanı çok sevmek, hem seni var etmek hem de yok etmek gücü verir ona, sevgilim.
Çünkü insan, kalbinin kapılarını birine bu kadar açınca, artık eski insan olarak kalamaz.
Ben sende çoğaldım.
Sonra sende kayboldum.
Bir zamanlar yalnızca bana ait olan ne varsa, yavaş yavaş sana doğru aktı. Bir bakışına, bir gülüşüne, adının zihnimde bıraktığı yankıya...
Farkında değildin belki.
Ama ben her gün biraz daha sana dönüşüyordum.
İnsan en çok sevdiği şeyin etrafında şekilleniyor galiba.
Benim dünyam da senin etrafında dönmeye başladı bir yerden sonra.
Bir yağmuru senden ayrı düşünemedim.
Bir şarkıyı.
Bir akşamüstünü.
Gökyüzünün bazı renkleri bile seni hatırlatıyordu bana.
Ne tuhaf...
Senin bununla hiçbir ilgin yoktu belki.
Ama sen farkına varmadan içimde mevsimler değiştiriyordun.
Bazen düşünüyorum da;
Eğer bir gün gelip "Neyi en çok kaybettin?" diye sorsalar bana, adını söylemeyeceğim.
Çünkü ben seni kaybetmedim.
Sen hiçbir zaman benim olmadın.
Ama "Neyi en çok sevdin?" diye sorarlarsa...
Hiç düşünmeden seni söyleyeceğim.
Çünkü insan bazen sahip olduğu şeyleri değil, ruhuna işleyen şeyleri yanında taşır.
Sen benim ruhuma işledin sevgilim.
Bir şiirin unutulmayan mısrası gibi.
Bir yaranın yıllar sonra bile sızlayan yeri gibi.
Bir ömrün içinden geçen ve bir daha çıkmayan bir ışık gibi.
Belki sana kavuşamadım.
Belki adımı kalbinde hiç duymadın.
Belki ben, senin hikâyende sıradan bir satırdan fazlası olmadım.
Ama sen...
Benim hikâyemin tamamına dönüştün.
Ve şimdi anlıyorum;
İnsan birini çok sevince, onunla yaşamadığı şeyleri bile özlüyor.
Hiç tutulmamış elleri.
Hiç yaşanmamış günleri.
Hiç söylenmemiş cümleleri...
Belki bu yüzdendir içimdeki ağırlık.
Bir yokluğun değil,
bir ihtimalin ağırlığı.
Yine de seni sevmekten pişman değilim.
Çünkü bazı insanlar kalbe mutluluk bırakmaz.
Daha fazlasını bırakır.
Anlam bırakır.
Ve sen bana aşkın ne olduğunu öğretmedin sevgilim.
Sen bana aşkın insanı nasıl değiştirdiğini öğrettin.
Nasıl eksilte eksilte büyüttüğünü...
Nasıl yakarken aydınlattığını...
Nasıl yıkarken yeniden kurduğunu.
Şimdi dönüp kendime baktığımda, senden önceki beni tanımıyorum artık.
Çünkü seni sevmek bende öyle derin bir iz bıraktı ki,
seni unutursam,
kendimden de bir parça eksilecekmiş gibi geliyor.
Ve galiba bu yüzden...
Bir gün herkes giderse,
bütün hatıralar silinirse,
bütün sesler susarsa bile,
içimde son kalan şey sen olacaksın.
Çünkü bazı insanlar hayatımıza misafir olarak girmez.
Gelir ve kalbimizin şeklini değiştirir.
Sen gittikten sonra bile içimde sana göre atan bir yer kaldı.
İşte ben, en çok orada sevdim seni.

Meryem Kargi
Kayıt Tarihi : 19.11.2026 20:17:00
Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!