Marâ'ya 4 Şiiri - Meryem Kargi

Bu hayattaki en kötü duygu yalnız kalmak değil, hiç unutamayacağın biri tarafından unutulmaktır sevgilim.
Hele ki sen, belki de hiç hatırlanmamışsındır onun tarafından. Ne zaman aklına geldiğini bilmediğin, sesini özlediğini söyleyemediğin, gözlerine bakarken içinden geçenleri bir ömür saklamak zorunda kaldığın birini sevmek ne güçmüş.
Ben seni biraz uzaktan sevdim. Hayatına karışmadan, günlerinin nasıl geçtiğini bilmeden, bazen yalnızca adını duymakla yetinerek… Senin için sıradan olan bir an, benim günlerce düşündüğüm bir hatıraya dönüştü. Belki sen hiç fark etmedin; ben en güzel ihtimallerimi senin hiç bilmediğin bir geleceğe sakladım.
İnsan, kendisine ait olmayan birini nasıl bu kadar benimser, bilmiyorum. Seninle yaşanmamış anılarım var benim. Hiç yürümemiş olduğumuz sokaklar, hiç edilmemiş sohbetler, hiç tutulmamış ellerin… En çok da bunların özlemini çekiyorum. Çünkü bazen insan, sahip olmadığı şeyleri de kaybetmiş gibi özleyebiliyor.
Sana kızamıyorum. Beni sevmedin diye değil; belki sevmeyi hiç düşünmedin bile. Benim içimde koca bir hikâyeye dönüşen şey, senin dünyanda tek bir cümle dahi olmayabilir.
Yine de bilmeni isterdim. Bir insanın, hiçbir karşılık beklemeden seni ne kadar güzel sevebildiğini… Bir gününü güzelleştirmek için değil, yalnızca iyi olduğunu bilmek için bile neler verebileceğini…
Ama söylemeyeceğim. Bazı sevgiler itiraf edilmeden de yaşanıyor; bazı insanlar da hayatımıza hiç girmeden içimizde koca bir ömür yer kaplıyor.
Dilerim mutlu ol sevgilim.
Senin hikâyende adım hiç geçmeyecek belki. Ama benim hikâyemin en uzun cümlesinde hep sen olacaksın.