Mâra'ya 2 Şiiri - Meryem Kargi

Sevgilim,
Sana bu hitabı, hiçbir vakit muhatabı olmayacağını bilerek yazıyorum. Bazı kelimeler vardır; söylenmediği hâlde insanın içini yakar. Ulaşamayacağını bile bile bir kalpte bekler.
Belki de acının en derin yeri tam burasıdır; bir sevdanın kendi içine kapanıp sessizce yaşlanması.

“Seni seviyorum” demek kolaydır. Zor olan, bu cümleyi yalnızca içinde taşımaktır. Bakışlarında kendime bir yer arayıp her defasında orada kendime ait bir boşluk bulamamaktır.
Sen gülümsediğinde kalbimin hızlanması ama bu gülüşün bana yazılmadığını bilmek...
İşte bu, insanın ruhuna yavaş yavaş yoran adı konmamış bir kıştır.
Platonik aşk, tuhaf bir yas hâlidir. Kimseyi kaybetmemiş olursun ama yine de eksilirsin. İçimde hiç yaşanmamış anıların özlemi var. Hiç tutulmamış ellerin serinliği, hiç söylenmemiş cümlelerin ağırlığı, hiç “biz” olamamış bir hikâyenin sızısı...
Var olmamış bir geçmişin ardından tutulan sessiz ve kimsesiz bir matem gibi.
Bazen kendime kızıyorum.
“Bu kadar bağlanma” diyorum.
Ama kalp, aklın sözünü dinleyen bir yer değil.
Sen farkında bile olmadan hayatımın en kırılgan yerine yerleştin. Bir bakışınla içimde bir umut filizlendi, bir sessizliğinle her şey dağıldı. İnsan bazen söylenmemiş sözlerden bile derin yaralar alabiliyor.

Bu aşkın en acı tarafı neydi biliyor musun?
Seni suçlamıyorum. Çünkü sen bana hiçbir söz, umut vermedin. Her şeyi ben büyüttüm içimde. Ve şimdi acısını da sessizce yaşıyorum içimde. Bu bir aşkın tek taraflı kalmasının en onurlu ama en ağır hâli.
Yine de;
Keşke bilseydin, birinin seni bu kadar derin, bu kadar karşılıksız, bu kadar incitmeden sevdiğini... Belki bilsen yine de bir şey değişmezdi.
Ama kalbim;
Bilinmemiş olmanın o derin yorgunluğunu her gün tekrardan hissediyor. Hiç kimseler bilmese bile...
Seni sevmek;
Adını içimden söyleyip susmayı öğrenmekmiş.
Ve ben bunu,
Her gün biraz daha eksilerek,
Biraz daha susarak yeniden öğreniyorum...