Mâra Şiiri - Meryem Kargi

Anlamıyorum senden, her şeye rağmen yaşıyorum seninle. İçten içe yine sana anlatıyorum herşeyi bana söylediklerini duyuyor gibi oluyorum. Uzun uzun oturup konuşuyorum seninle, sonra kızıyorum, üzülüyorum. Yanımda olamayışına kızıyorum. Ama alışıyorum, kırgınlıklarımın, konuşamayışlarımızın acısını çekiyorum.
Sonra bakışların geliyor aklıma, samimiyetin geliyor. Biraz ağlıyorum. İçimde kaldın diye mutlu oluyorum en azından. Bir dönemin hayatıma uğrayışıyla yetiniyorum. Sana el uzanıyorum. Bazen elimi hiç çekemiyorum.
Lütfen gitme Mâra...