Mahsende Yıllanan Aşk

“Mahsende Yıllanan Aşk”

Bir kalbim vardı...
Çırılçıplak bıraktım önüne.
Üzerine basıp geçtin,
Hiç duymadın sesimi.
Oysa ben...
Ben içimde kıyamet koparken sustum.
Sen gül diye sustum.

Aşk mı dedin?
Aşk, bizim sokaktan bir daha geçmedi...
Sen gittin ya,
O günden sonra sabahlar da yüzsüzleşti.

Bir mahzen var içimde,
Kilitli...
Kapısı sana, anahtarı kimsede olmayan.
Orada bekliyor hâlâ:
İlk bakışın…
Son gülüşün…
Adını unuttuğum o yeminler.

Ben seni orada sakladım…
Yıllar geçti,
Toz tuttu hayalin.
Ama bak!
Hâlâ kalbim seni görünce titriyor.
Bu nasıl sevmek Allah’ım?

Her gece uyumadan önce,
Senin yokluğunu kokluyorum.
Bir yastık var yanımda,
Ama sıcak değil…
Sesin yok, nefesin yok,
Bir ben varım
Ve bin parça hâlimle sana dokunamayan ellerim.

Gurur mu?
Ah, ben gururu ezdim ayaklar altında.
Bir "özledim" demen için
Kendimi sil baştan silebilirdim.

Ama sen…
Sustun.
Ve sustuğun her saniye
Bir mezar taşı daha dikildi içime.

Artık geceler değil,
Gündüzler bile karanlık.
Bir sigara yakıyorum mesela,
Dumanı değil,
Sanki içim sönüyor usul usul.

Sana ne oldu bilmiyorum.
Ama bana ne olduğunu
Kırık aynada görüyorum.

Diyorsun ki,
"Geçti mi bu sevda?"
Geçmedi be yar…
Sadece geç kaldın.
Suskun Şair Fazlı Acar