Utanmaz Adıyamanlı,
Şair geçinen zavallı,
Babasının yaz aylarında,
Dam başında tahta köşkte,
Anlattıklarıyla övünüyor şiirinde…
“Kemal Evci’ye Sevgilerimle”
Dört duvarda gönül günler sayarken,
Geldi yaktı kara haber Kemal’im…
Mehtap ağlar yıldız sessiz kayarken,
Kucak açmış sana makber Kemal’im…
Günün gelir gidersen,
Bu koğuşu unutma…
Acıyı ders edersen,
Bu koğuşu unutma…
İt kaplanı döverse,
Tanesiyim kımıl vurmuş ekinin,
Doğrultmadı şu belimi seneler…
Vampir böcek derya olmuş hep kinin,
Ağıtçıdır yas evinde neneler…
Dönmüş gözü eli kanlı fertlerin,
Kâğıttan uçaktı sevda yelinde,
Düşerdi zamansız…
Leğende gemiydi,
Düşleri dumansız…
Yıl 1996,
Sorunlar daha da arttı…
Eski kaymakam Halk Eğitim ile birlikte,
Milli Eğitimi de omzuma attı…
Utandırmamak için bana güvenenleri,
Kattım gecemi gündüzüme...
Sorunsuz dönünce sevda tekeri,
Dört mevsim bahardır, gönül lalezar…
Yâr her dem gözünde Dünya şekeri,
Ne gözyaşın olur, ne de intizar…
Değişir Dünya’ya bakışın bile,
Sen,
Mehtabın yüreği araladığı gecede,
Ansızın,
Zincirlerini koparan yıldızlardan,
Akan şavksın…
Ayaz ettin güzel sevda yelini,
Ben kaybettim söyle gülüm kârını…
Ben bıraktım koy koynuna elini,
Çok yalvardım düşünmedin yarını…
Kırma dedim gönül camdan kâsedir,
Demir attın bir havalı limana,
Sana dedim bu kalpsizden cay gönül…
Kör kör battın hüzün dolu ummana,
Sevda keman olamadın yay gönül…
İlk görüşte sen yitirdin açını,




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!