İçimde benden başka kim var?
Geçiyorum gecenin
derin yarığından,
gölgem bile yabancı.
Bir gözüm tavanda,
diğeri zifiri penceremde.
Ve yataktayım.
Aklımın dağınık parçalarını
toplamaktayım.
Niyetim saf,
ağırlıksız,
şekilsiz.
Sessiz ve berrak.
Kafatasım kadar boşluk
Pembemsi-bej,
yumuşak kılcal
ve kan.
Dünyanın gürültüsü kapıda,
içeride yalnızca ben.
Küreler ve loblarında
dönüyor artık dünyam.
Birazdan kağıda düşer
yazacaklarım.
Kayıt Tarihi : 10.11.2026 12:10:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Gece yarısı, zifiri karanlığa açılan penceresinin önünde yatakta yatan bir insan; bedeninin ağırlığından ve dünyanın gürültüsünden sıyrılarak kendi zihninin derinliklerine doğru sessiz bir yolculuğa çıkar. Dışarıdaki her şey askıdayken, kafatasının o küçük ve gizemli evreninde; pembemsi-bej dokular, kılcallar ve kan akışı arasında kaybolur. İçindeki kalabalıktan ve yabancılaşmadan arınıp saf bir bilinçle baş başa kaldığı o sessiz ve berrak anda, evren kendi ekseninde değil, onun zihnindeki küreler ve loblarda dönmeye başlar. Birazdan kağıda dökülecek olanlar, işte o karanlık ve derin yolculuğun sarsıcı yankısıdır.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!