İbrahim’e…
Ben bir annenin gerdanındaki
mavi boncuğuyum,
Sen bir annenin ağıt yakan sesi,
Ben Ley’Lâ’yım,
ben Revşan,
ben Şilan,
Ben Mem'in Zin'i,
Siyabend'in Xece'si değilim,
Ben Mecnun Ley’Lâ’sı değil
Sadece İbrahim’in Ley’Lâ’sıyım…
Ben İbrahim’in Ley’Lâ’sı;
Konyalı yörük çocuğunun ateşinin aşı,
Diyarbekir, Mardin Berivan'larının
suyu ekmeği,
Dağlarımda Reyhan,
Sümbülüm belki…
Senin yüreğinde portakal çiçeğiyim,
Senin obanda laleyim gelinciğim…
Senin yörük çadırında ateşim, geceyim,
Senin gönül dağında
Senin kekik koku koyaklarında kokum,
Senin sinen Konya ovası kadar geniş,
Ahh bu başım o sineye hasret,
Benim sevdam;
Bu diyar kadar çetin ve çıkmazdı,
ayakların kanlar içinde kaldı…
Sen Konya'dan Şems,
ben uzaklarda Şeybaniyim,
Sen Konya'nın bağrında,
Buzdağına hasret,
Elinde kalem
Yüreğinde Ley’Lâ olan yörük çocuğu,
ben buzdağında
dar ve çıkmaz sokaklarında gözleri
İbrahim’ini beklemekten yorulan Ley’Lâ…
…🖋️biR’ münZ’evî üstâd
öyle bir merakki
ölümümden bir ay sonra
bir güncük yaşamak
ve
dostu düşmanı


Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta