İbrahim’e… Ben bir annenin gerdanındaki mavi boncuğuyum, Sen bir annenin ağıt yakan sesi, Ben Ley’Lâ’yım, ben Revşan, ben Şilan, Ben Mem'in Zin'i, Siyabend'in Xece'si değilim, Ben Mecnun Ley’Lâ’sı değil Sadece İbrahim’in Ley’Lâ’sıyım… Ben İbrahim’in Ley’Lâ’sı; Konyalı yörük çocuğunun ateşinin aşı, Diyarbekir, Mardin Berivan'larının suyu ekmeği, Dağlarımda Reyhan, Sümbülüm belki… Senin yüreğinde portakal çiçeğiyim, Senin obanda laleyim gelinciğim… Senin yörük çadırında ateşim, geceyim, Senin gönül dağında Senin kekik koku koyaklarında kokum, Senin sinen Konya ovası kadar geniş, Ahh bu başım o sineye hasret, Benim sevdam; Bu diyar kadar çetin ve çıkmazdı, ayakların kanlar içinde kaldı… Sen Konya'dan Şems, ben uzaklarda Şeybaniyim, Sen Konya'nın bağrında, Buzdağına hasret, Elinde kalem Yüreğinde Ley’Lâ olan yörük çocuğu, ben buzdağında dar ve çıkmaz sokaklarında gözleri İbrahim’ini beklemekten yorulan Ley’Lâ… …🖋️biR’ münZ’evî üstâd
Bir Münzevî ÜstâdKayıt Tarihi : 21.11.2026 20:28:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!