KURUMUŞ MENEKŞE
Dar gelir oralar
O ev, o oda
Çiçeklerle bezenmiş o köşe.
Dili olsa da konuşsa
Pencere önüne dikilmiş
KUSURSUZ
Bağırsa duyarsın bahçesinden
Kıyısında dursan kurumuş göl, suzuz.
Bakmayla göremezsin
Bekle de gör.
LAZIMDI
Beni, giydiğin o gri kazağın
Sol üst köşesine
Krom millerle örmen lazımdı.
Beni, yokluğunla savaşırken
MENEKŞENİN MEDETİ
Bugün
Tüm sevdiklerimi ölmüş gördüm düşümde
Yormadım tabi hayırlara vesile.
Geldim,
EBRULİ MENEKŞE VE KIRMIZI GÜL
Bu yarayla almazlar ki beni içeriye.
Artık,
Hiçbir yüreğe merhem olamam ben.
Geri dönsem sığamam ki içeriye
MERHABA YABANCI
Olmak isterdim yediğin ekmekte
Fırıncının elleri
Kalbimde uyurdun da soramazdım
Soldurdun mu yüreğine diktiğim kızıl gülleri?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!