Levent Dizdar Şiirleri - Şair Levent Dizdar

İLHAN İLHAN
(İlhan İrem'e)
Öldün ya
Azalmadın, bitmedin.
Dün gibi
Bugün de ve yarın

İLK AN

Seni gördüm
Bir şey oldu.
Bayıldım da diyemem
boğuldum da...

İNAN BİLMİYORLAR

Her son, yeni bir başlangıçmış,
Böyle yalanlarla başlattılar zihnimdeki depremi.
Sensizliğin gürültüsü tırmalıyorken beynimi
Bir çığ gibi büyüttüler içimde felaketimi.

İNCE

Bugün bir gölge sarıldı bana
Dudakları
Boynumda durdu öylece
Kara bir güldü,

ÖZET

Neyse ki gönül deli
Neyse ki ömür kısa.
Uslu bir gönlü
Uzun bir ömürde

İSTANBUL

İstanbul'da Fatih'te
Ulubat Castle denen bir oteldeyim.
İlk adımda yuvarlandı önüme
Yaşlıca bir kadın

İSTEMEM
(Vezir'e kafiyeli nazire)

Bilmek istemem neredesin
Rüzgarlara karışıp gitsin sesin.
İyi ol, benden uzak

İMKANSIZ

Ve ne acıdır ki
Kapım her çalındığında
Hiçbir zaman
"Acaba o mu geldi?"

İYİ DEĞİLİM

Kaç kez çıktın bu kapıdan kim bilir?
Kaç kez bu kapının kolunda büküldü bileklerin?
Gölgen kaç kez vurdu merdivenlere?
Bu eşiğe kaç kez bastı ayakların?

İYİYİM

Ona söyledim
Senin de haberin olsun yabancı.
Nasılsın, dediğinde
'Kötüyüm" diyenlerin hepsi kötü,