Levent Dizdar Şiirleri - Şair Levent Dizdar

SİTEMKAR

Ne sitemim var sana(!)
Ne kinim.
Varsın hayalin olsun
Sevdama vekilim.

SOLDU

Solgun ışıklarıyla hasta bir ev
Bir kamelya
Gecenin ileri bir vakti.
İçin panayır yeri

SOLMUŞ
Bir adam vardı,
Şirin-celi miydi
Neydi?
Şiir okurdu
Gözlerinin içine bakarak.

SONSUZ SEVDA

Hiçbir şey hatırlatmasın seni bana.
İzin ver,
Kalan ömrüm böyle geçsin.
Bir akşamüstü toplansın konu komşu başucuma

SONUN BAŞLANGICI

Yoruldum,
Ve yaşlandım biraz.

Aklımda tutamıyorum artık

SORU

(Kalana)
Sordular:
Ağır ağır bitmesi mi
Bir çırpıda bırakıp gitmesi mi zor diye.

ŞÖYLE BİR

Tahta masalı, köhne bir mekan
Şöyle bir müzik çalsa uzaktan,
İçimize işlese.
Başımızın üzerinde çınar ağaçları

SÖZ VERMİŞTİN

Hani giderken bana
Zaman her şeyin ilacıdır
Üzülme,
Unutursun;

SUÇ

Bir nefeslik hakkım var
Aç o güzel avucunu.

Verseydin, saklardım eğer

SUÇSUZ

Pencerenden göğe baktığın zamanlar
Bulutları seviyorum
Kuşlara inat,
Kuşlardan çok.