dipteyim
dibin en dibindeyim
yoksuzluğum ve mutsuzluğum
bir yana
sensizliğin en dibinde
gözlerimin mavisinde gri bir sis
bakışlarımda ölü köpek bakışı
yaşamak için çırpınırken
afili ölümler beğeniyorum kendime
üstüm başım leş gibi yalnızlık kokuyor
tıkanmış bir baca gibi
kendi içime tütüyor
rüzgarda açık kalan pencereler gibi
kendime çarpıyorum
günü kurtarayım derken
dünümü tefeciye bozdurdum
bir şey kalmadı elde avuçta
pire için yorgan yakmaya
bahane arıyorum
kayıbım...
belki de kayıp bir kıtayım
belki Mu
belki Zelendiya
belki de şeytan üçgeninde kaybolmuş bir gemiyim
aldanmayın serkeş kahkahalarıma
bilseniz ah bir bilseniz
ne yenilgiler saklıyorum
o gülüşlerin arkasında
öfkeli bir rüzgar gibi
esmek isterken
avazımı içime hapsedip
ne çok ben bırakıyorum
o kapıların eşiğinde
bu yüzden dost sohbetlerinin en sessizi
arkadaş toplantılarının en hayırsızıyım
darağacına gider gibi sokağa çıkıp
inime girer gibi eve giriyorum
komşuların en selamsızıyım
yanlış anlamayın
kendimi övmüyorum
hal-i pür-melalimi beyan ediyorum
çingene kızlara fal baktırıp
ziyaret olmuş türbelerde tütsü yaksam
ne fayda
aforoz edilmiş mürideler gibi
mutsuz
Lut kavmi gibi lanetliyim
dört bir yanım ateş çemberi
üstüme sıvanmış bu lanetten
kaçıp kurtulmak istiyorum
eşim yok diye...
Nuh’un gemisine almıyorlar beni
Ömer Yücekaya 2
Kayıt Tarihi : 18.11.2026 14:25:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!