Lütfen Şiiri - Ömer Yücekaya 2

benim sana küsüşüm
tavşanın dağa küsüşüdür
ki değil küsmek
Spartakus gibi baş kaldırıp
Köroğlu misali dağa çıksam da
dönüp dolaşıp geleceğim tek kapı
senin kapındır…

dünya denen bu mezbahada
onca vakitsiz ölüm ve dahi
dayanılmaz acının yanında
yara bandıyla kapanacak yaralarım
ve aşklı-meşkli acılarıma
ayıracak zamanın yoktur senin
amenna…

sen yine de Tanrım…
benim şu tövbe haşa diye başladığım
küçük çaplı serzenişlerime
müsait olduğunda bir el atsan
fevkaladenin fevkinde mutlu olurum valla

aslında yeterince vakıfsın konuya ve
emir kipi olarak algılama lütfen
bu aciz kulunun bir ricası farz et ve
sana zahmet ol deyince oldur ve
şu fakirin yüzünü güldür artık Tanrım

biliyorsun öyle tepeleme değil
bir karat mutluluğa bile
sekiz takla atacak kadar züğürttür hayallerim

mutluluğa giden gizli bir geçit varsa
göstersen diyorum artık şu kuluna

bazen bir Kızıldeniz yarılıyor önümde
hiç ummadığım bir anda aşkla kesişiyor yolum
-oh en sonunda sıra bana geldi diyorum
tam kıvrılacakken mutluluğun kollarına
boğma rakı gibi boğuluyor gülüşlerim

lütfen Tanrım…
al bakışlarımdan bu bozkır kuraklığını
mavi bayraklı bir tebessüm as
yüzümün kumsalına

ya kan revan olmuş bu fırçayı
elinden al ya da
mutluluğun resmini çizdir
bu meczup ressama

ateşin koynunda uyuyan bir bıçağı
suyla sınar gibi
iki de bir acıyla sınayıp
bir dirhem mutluluk uğruna
buzuldan ateş
ateşten su dilendirme bana