Kış Güneşi Şiiri - Ömer Yücekaya 2

geceydi…
soğuktu…

zemheri korku filminden çıkmış
zombi’ler gibi
dört bir yandan kuşatmıştı şehri

sokakta kimileri lahana gibi
kat kat giyinmiş
kimi de soğuğa nispet yapar gibi
bere kaşkol ve eldiven üçlüsüyle
şık bir kombin oluşturmuştu kendine

bense odamdaydım
yanık bir bozlak çınlarken
gecenin kılcallarında
tek kadeh
tek tabancaydım

yalnızlığın ıssız karakolunda
kurşun geçirmez bir özlemle
sensizliğin nöbetini tutuyordum

sensizlik dediğime bakma
tepeden tırnağa sen doluydum

paha biçilmez bir an’dı

sen
karlı dağlarıma ılıman rüzgarlar estirmiş
kış güneşi gibi
içimin buzulunu eritmiştin

öyle gerçektin ve
öyle davetkar bir gülümseme vardı ki yüzünde
nefesimi bile ölçülü alıyordum
sen ürkmeyesin diye

o an bir yol bulabilseydim sana giden
bir tünel…
bir geçit…

en kallavi uçuruma gözü kapalı koşar
aşılmaz denilen en sarp dağı
yalın ayak aşardım

İncil’e
Zebur’a
Tevrat’a ve Kuran’a and olsun…

dün gece
öyle özlemiştim ki seni
bir yüz görümlüğü görebilmek için
razıydım
o kulübede çatır çatır donmaya

cennetine değil
cehennemine bile girmek için
razıydım
ruhumu şeytana satmaya.