Kuyu Şiiri - Mert Kanmaz

Evimizin altında bir kuyu vardı
Kimse ne zaman kazıldığını bilmezdi
Yalnızca annem
her sabah biraz daha eğilerek
onun ağzından su çekerdi
Suyun bir tadı yoktu
Ama içen herkes
bir süre sonra
kendi sesini unutuyordu
Ben çocukken
kuyuya bir taş atmıştım
Taşın dibe varmasını beklerken
büyüdüm
Sesini hiç duymadım
Bunun üzerine
içeride birinin yaşadığına inandım
Çünkü ancak biri
düşen şeyleri
yere varmadan tutabilirdi
Yıllarca ona eğildik
Ağzımızdan çıkan her şeyi aldı
Ölülerimizin adlarını
doğmamış çocukların yüzlerini
birbirimize söyleyemediğimiz
o küçük utanç verici istekleri
Hiçbirini geri vermedi
Annem bazı sabahlar
boş bir kova çıkarırdı
Yine de iki eliyle taşırdı onu
sanki dökülmesinden korktuğu
bir şey varmış gibi
Bir keresinde
kuyunun içine bakarken
kendi yüzümü aradım
Suyun üzerinde gökyüzü vardı
Başımı kaldırdım
Orada da gökyüzü vardı
Hangisinin daha derin olduğunu
o gün anlayamadım
Sonra büyüdüm
İnsanın bazı şeylere
yalnızca düşmemek için
tutunduğunu öğrendim
Bir gece
kuyunun başına oturdum
Yanımda bir kürek
ayağımın altında
bütün bir bahçe vardı
Önce toprağı attım
Sonra biraz daha
İçeriden bir ses gelmedi
Bu devam etmem için
yeterliydi
Sabaha kadar çalıştım
Her kürekte
kuyu biraz daha küçüldü
Bir ara suyun yüzünü gördüm
Gökyüzü hala oradaydı
Üzerine toprak attım
Önce yıldızlar kayboldu
Sonra su da
Bir süre sonra
küreği bıraktım
Toprağın altında
bir şeyin yer değiştirdiğini hissettim
Sanki çok uzun zamandır
aynı biçimde duran bir beden
ilk kez
rahat etmek ister gibi
yan dönmüştü
Bekledim
Hiçbir şey olmadı
Yeniden başladım
Son küreği attığımda
toprakla aramızda
hiçbir derinlik kalmamıştı
Tam arkamı dönecektim ki
çok aşağıdan
küçük kuru bir ses geldi
Çocukken attığım taş
nihayet
bir yere varmıştı
Sabah annem geldi
Elindeki kovayı uzattı
İpi çözülmüş
dibi kupkuruydu
Uzun süre
kuyunun olduğu yere baktı
Sonra bana döndü
İlk defa
bir şey isterken
başını eğmedi
Ben de ilk defa
ona verecek
hiçbir şeyim olmadığını
söyleyemedim
O gün annem
kovasını bahçede bıraktı
Akşam yağmur yağdı
Kova doldu
Annem
kimseye teşekkür etmedi