Söz verdik rüzgara, fırtınaya yakalandık,
Küslük bahçesi kurduk, tuzlu kahveye
kandık.
Direndi dostluk, tatlı anıları kırk yıl saydık,
Bu çağda, bu devirde diye cezayı zamana
kestik.
Sevinçlerle doldurduk sevgi defterini,
Doluyu boşaltmaksa niyet, boşa durduk.
Dostluğun beyanı esastır diye,
Uyuduk...
Sonsuza kadar diye sonunu biz uydurduk
Kayıt Tarihi : 6.10.2026 06:50:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
Bu şiir; zamanla kırılan sözleri, dostluklardaki kırgınlıkları ve insan ilişkilerinde tutunmaya çalışılan samimiyeti anlatır. Şair; tatlı anılara saygı duyarak zamana direnen ama sonunda hayal kırıklığıyla yüzleşen bir kalbin sitemini ve kabul edişini dile getirir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!