Küflü Demir Şiiri - Kasım Kobakçı

Küflü demirler ruhumu sıkar,
Ağır palanga aklımı yıkar,
Çekilen yükler canımdan çıkar.
*
Zincir gerilir geceler boyu,
Siyah makara karanlık kuyu,
Kirletir hepten içtiğim suyu.
*
Çılgın fırtına zihnimi yorar,
Yırtılan halat hesaplar sorar,
İnsanın yükü bedeni sarar.
*
Gemiciler dev urganı çeker,
Kasılan kollar toprağa çöker,
Kavlayan eller terleri döker.
*
Çelik palamar inleyip ağlar,
Koparan rüzgar yüreği dağlar,
Kilitli vana Ege'yi bağlar.