Küfe Şiiri - Kasım Kobakçı

Arpayı don vurunca çuvaldan fırlatırsan,
İnce ince sakınıp ansızın batırırsan,
Gece gündüz uyuyup tembellik yapıyorsan,
Asla karın doyurmaz küfede bekleyenler.
*
Soğuk aylar girince meyveler dikiyorsun,
Bozuk düzen içinde dertleri çekiyorsun,
Zaman geçip giderken boynunu büküyorsun,
Harap olup gidecek mahzene yüklenenler.
*
Gün bittiği sırada fırsatlar geçilince,
Yanlış adım atılıp hatalar seçilince,
Gölgesiz ormanlarda ağaçlar biçilince,
Çürüyerek bitecek aylarca gizlenenler.
*
Kâr edeyim der iken zarara batıyorsan,
Yanlış vakit gelince telaşa katıyorsan,
Gereksiz işler ile yükleri çatıyorsan,
Zayi olup uçacak özenle seçilenler.
*
Darıları atanlar vaktini bilemezse,
Ter akıtan insanlar alın teri silmezse,
Gerçekleri görenler hiçbir zaman gülmezse,
Aç kalacak ortada hedefe yönelenler.
*
Yüz çuval inci olsa kıymeti bilinmiyor,
Hatalar yapıldıkça izleri silinmiyor,
Yanlış zamanlamayla eserler görülmüyor,
Kaybolacak sonunda uçuruma düşenler.