Kül Ettim Şiiri - Kasım Kobakçı

Yüce şefkat ararken menzilden saptım,
Düşe kalka karanlık yollara taptım,
Tüm güzelliği yıkarak çirkin yaptım,
Yıllarca tükettim ben asil özümü.
*
Çöllerde bıraktım ben sadık atımı,
Hep yıktım temelleri, sağlam çatımı,
Ucuzdan sattım lüks parlak hayatımı,
Kararttım Asya'da şen gülen yüzümü.
*
Hiç görmedi sessizler kopan tufanı,
Tez tüketti Cengizler onca insanı,
Sömürdü zalim kurnazlar pak vatanı,
Herkesten sakladım hep acı sözümü.
*
Erken kurudu dallarda aşk ağacı,
Zor sardı yürekleri tükenmez acı,
Kalmadı hiç dertlerin mutlak ilacı,
Ağlarken dağladım o sönük gözümü.
*
Sahte inançlı dillerden kin kusarak,
Pak doğruya, erdeme surat asarak,
Dost ahırlarında hep sessiz pusarak,
Kül ettim kızgın ateşte gökyüzümü.