Köz Hali Şiiri - Eyüp Dalkılıç 2

İnsan seçti yolu, sonra çekti azâbı,
Gönül bir kez sevdi, yandı oldu köz hâli.
O köz gibi yanar, kül olur mâh ü nâr,
Her çileyi tek başına çeker garip bî-hâbâr.
Boynu bükük düştü, ağlar gönül mahzûn,
Derdi bitmez, yüzü solmuş, hep hüzûn.
Ne ağlaması diner, ne iniltiyi duyar,
Gülen yüzü yoktur, yalnızdır garip bî-nûr.
Yaprak yaprak dökülür, eksilir ömür gibi,
Elinde bir tespih, yadigâr kalır taşı.
Biter belki isyan, ama gelmez sabır,
Çile, bazen gözyaşıyla dolaşır garip bî-zâr.
Feryadı yükselse de, sesi erişmez mâh'a,
Canı yanar ah ile: “Bu dünyada tek adâlet gökte.”
Boynu ipe geçer, beden olur sallanan gölge,
Sehpanın üstünde kalır beyaz kefen,
Gönlü kalır aşk ile, elinde boş beyan.