Kör oldum Şiiri - Hamza Caymaz Delinin Biri

KÖR OLDUM

Kör oldum…

Seni severken
gözlerimi değil,
vicdanımı kapattım.

Sen her yalan söylediğinde
ben gerçeğe sırtımı döndüm.

Her gidişinde
“Döner” dedim.

Her susuşunda
“Yorgundur” dedim.

Meğer ben
senin sevgini değil,
kendi aptallığımı büyütüyormuşum.

Kör oldum…

Seni kaybetmemek için
kendimden vazgeçtim.

Sen beni parça parça kırarken
ben kırıklarımı avuçlayıp
seni sevmeye devam ettim.

Ne acı…

İnsan bazen
en büyük yarasını
kendi elleriyle sarıyor.

Sonra anlıyor ki
kanayan yer yara değilmiş…

İnandığı insanmış.

Şimdi gözlerim açık.

Ve gördüğüm manzara
hiç güzel değil.

Aramızda sevda yok artık.

Kül var.

Sessizlik var.

Bir de
geceleri içime çöken
lanet gibi bir hatıra var.

Seni affetmek istemiyorum.

Çünkü bazı ihanetler
affedilince küçülmez.

Sadece
insanın kendine olan saygısı ölür.

Ben artık
senin ardından ağlayan adam değilim.

İçimde senden kalan
son merhameti de
bu gece toprağa gömdüm.

Adını anmayacağım.

Çünkü bazı isimler
dile değil,
mezara yakışır.

Kör oldum…

Ama artık görüyorum.

Sen benim hayatımın
en güzel hikâyesi değilmişsin.

En karanlık yanılgısıymışsın.

Ve ben…

Bir daha
kimsenin gözlerine bakıp
kendi gözlerimi
kapatmayacağım.

Çünkü bazı aşklar
kalpte bitmez.

İnsanın içinde ölür.

Ve senin sevdan…

Benim içimde
çoktan gömüldü.

Toprağı bile soğudu.

— DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ
26/09/2026