Kırgınım Şiiri - Hamza Caymaz Delinin Biri

KIRGINIM SANA

Kırgınım sana...

Öfkeden değil,
Nefretten hiç değil.
Sadece içimde sessizce büyüyen,
Tarifi zor bir sızıdan dolayı kırgınım.

Çünkü ben seni,
Bir mevsimlik değil,
Bir ömürlük sevdim.

Sen ise,
Bir rüzgâr gibi geçip gittin hayatımdan.

Kırgınım sana...

Verdiğin sözlerden çok,
Tutamadığın sözlere.

Gözlerimin içine bakıp kurduğun hayallerden,
Sonra o hayalleri sessizce yıkıp gitmene.

Ben bir cümlene ömür bağlarken,
Sen bir vedayı bana çok gördün.

Şimdi geceler uzun...

Yıldızlar eskisi gibi parlamıyor.

Ay bile mahzun bakıyor pencereme.

Ben ise her gece,

Bir zamanlar bana ait olan gülüşünü,

Hatıraların arasında arıyorum.

Kırgınım sana...

Çünkü giderken,

Benden yalnızca kendini almadın.

İçimdeki çocukluğu,

Masumiyeti,

Ve insanlara olan güvenimi de götürdün.

Artık kimsenin gözlerine,

Eskisi gibi inanamıyorum.

Kimsenin "hep yanındayım" sözü,

Kalbime ulaşamıyor.

Çünkü sen,

İnandığım en güzel cümleyi,

En büyük sessizliğe dönüştürdün.

Biliyor musun?

Bazen eski fotoğraflara bakıyorum.

İkimizin de gözleri gülüyor.

O fotoğraftaki insan ben miydim,

Yoksa seni sevmenin verdiği mutluluk muydu,

Bilmiyorum.

Ama bildiğim bir şey var...

O gülüş,

Bir daha geri gelmedi.

Kırgınım sana...

Çünkü beni dinlemeden gittin.

Sustuğum yerleri anlamadan,

Yaralarımı görmeden,

Arkana bile bakmadan yürüdün.

Ben ise ardından koşmadım.

Çünkü sevgi,

Zorla tutulacak bir şey değildi.

Sevgi,

Kalmak isteyene yurt,

Gitmek isteyene yol olmaktı.

Ben sana yol oldum...

Sen bana ayrılık.

Ne garip...

Bir zamanlar adını duyunca,

Kalbim hızla çarpardı.

Şimdi adını duyunca,

İçimde sessiz bir boşluk büyüyor.

Ne seni suçlayabiliyorum,

Ne de tamamen unutabiliyorum.

İşte en çok buna kırgınım.

Kırgınım sana...

Çünkü bir "Nasılsın?" demek,

Bu kadar zor olmamalıydı.

Bir "Hakkını helal et." demek,

Bu kadar ağır gelmemeliydi.

Sessizlik,

Bazen bin kötü sözden daha çok acıtıyor insanı.

Ve sen,

Bana en çok sessizliğinle zarar verdin.

Ama bil...

Sana beddua etmedim.

Çünkü öfke,

Yüreği karartan bir ateştir.

Ben o ateşi büyütmedim.

Acımı Rabbime emanet ettim.

Kırgınlığımı gecelere anlattım.

Gözyaşlarımı toprağa düşen yağmurlara bıraktım.

Belki bir gün,

Bir şarkı çalar da beni hatırlarsın.

Belki bir sokaktan geçerken,

Adım düşer aklına.

Belki bir şiirin arasında,

Bu kırgın yüreğin sesini duyarsın.

İşte o zaman anlarsın...

Ben sana kızmadım.

Ben sadece,

Beni bu kadar kolay unutmana kırıldım.

Ve yine de...

Kalbimin en derin yerinde,

Sana dair kötü bir dilek yok.

Çünkü ben,

Sevdiğim insanın ardından

Kin taşımayı değil,

Dua etmeyi öğrendim.

Şimdi yoluma devam ediyorum.

Biraz eksik,

Biraz yorgun,

Biraz sessiz...

Ama vicdanım temiz,

Yüreğim hâlâ sevginin kıymetine inanıyor.

Kırgınım sana...

Ama bu kırgınlık bile,

Bir zamanlar seni ne kadar çok sevdiğimin

Sessiz bir hatırası olarak kalacak.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ