"Dağların asiliği, düzlüğün uysallığına
bir başkaldırıdır."
Bir acayip düzene çatmışken yönüm,
"Seveceğim" derken en içten,
Düğümleniyor işte hevesim...
Aklım haksızlığın surlarında isyanda,
Bedenim dünden dünden hazır
çarpışmaya.
Sordum sonra kendime sessizce:
Nedir bu dinmeyen kavgan,
Eğrilip bükülen bu devranla?
Asi yaratmış besbelli beni yaradan,
Huyuma, suyuma katmış beladan ne
varsa...
Çıldırasıya, apansız!
Oysa ne muazzam bir tabloydu o;
Ak köpükten dökülmüş gibi beyaz
kuzular,
Ve kepeneğinin içinde devleşen o
çoban...
Islığıyla rüzgarın göğsünü yırtan,
Parmak uçlarından vadiye sabır
üfleyen,
Meleşen sürüleri peşine takan o
adam.
Asiydi çoban, doğanın o vahşi
hiddetine;
Dağda kurtla pençeleşen, ovada
tilkiyle yarışan,
Vermeyen kurda canından bir parça
koyunu,
Kaptırmayan kuzuyu hilekar geceye.
Aç bırakmadan, susuz bırakmadan
yolları,
Sessiz çığlıkların sığınaydı o göğüs.
Ak keçinin yününden örülü o kaba
kepenek,
Zamanla zırh olmuştu tenine.
Başında yıldızlar dertleşir, göğe o
denli yakın;
Ayağı toprakta sabit, kök salmış bir
çınar gibi vakur...
Sarsılmaz.
Kayıt Tarihi : 7.11.2026 13:19:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Koca dağın sırtında rüzgar, kurtların ulumasıyla değil, Sencer’in içindeki dinmeyen kavgayla yarışıyordu. Düzenin haksızlıklarına karşı yumruklarını sıktığı günlerden birinde, yolu o kadim çobana çıktı. Kepeneğiyle dağ gibi duran, ıslığıyla vadiyi dize getiren o çoban; ne kurda boyun eğiyordu ne de hilekar gecenin karanlığına. Sencer, o an dağın başındaki bu sessiz isyanda kendi ruhunun aynasını buldu. Kökü toprağa basan, başı yıldızlara değen bu adam, haksızlığa karşı bükülmeyen iradenin yaşayan kanıtıydı. O gün dağda, ne bir kuzu kurda kaptırıldı ne de Sencer’in içindeki asi çocuk sustu.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!