Kırdık Kafayı Şiiri - Umut Ilgın

Ne güzel bakardı bee!
Zaten bakınca da katliam olurdu, deler geçerdi.
Herkese lakap bulurdum, ona kelimelerim yetmezdi,
O ise katil olduğunu hiiiiç bilmezdi..

​Ölüm makinesi diye seslenecek oldum, güldü,
Yürü git işine der gibi içinden içinden sövdü.
Kırılır diye korkardım hep, yaklaşsam cehennem,
Uzaktan baksam her gün bahanem, çokça şahanem..

​Ne bahaneme sığındım ne cehenneminden vazgeçtim,
Kafayı kırdık bir kere, söyleyecektim.
Sokak arası mahalle düğününde sıyrıldık kaçışlardan,
Yakalandık göz göze, masumca bakışlardan..

​Şans işte, bakkalın hanımı gülerken görmüş,
Eee, hemen gidip anasına söylemiş!
Kaldık öyle dımdızlak fitnenin fiyakasıyla,
Hayalin avlusunda, komşunun yaftasıyla..

​İlk defa o gün tanıştım anasonlu günlerle,
Masadaki yalnızlıkla, uykusuz gecelerle,
Ve pulsuz mektuplarla..
O gün adımızı aşk koydum, ürperdim yokluğunda..

​Okulda kesiştik sözleri, kaçarı yok buluşacağız,
Yarın sabaha okulu kıracağız.
Kıracağız kırmasına da sabahı nasıl edeceğiz,
Bu yürek yangınlarını nasıl soğutacağız?

​O uykulu, ben baygın, yolları arşınlıyoruz,
İstanbul'a masmavi tepeden bakıyoruz.
Küplüce, Kirazlı derken bir de Çamlıca'dan,
Yakıyoruz ateşi, arınıyoruz korkulardan..

​Utanmasak zılgıt çekeceğiz hani,
El ele tutuşmuşuz, kolay mı yani?
Dinlemiyoruz İstanbul'u yine de, gözlerimiz kapalı,
Sadece ikimizi duyuyoruz sevda yoluna sapalı...