Kilit taşı Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Yörüngesini kaybetmiş bir yıldızın sessizliğinde bekledim,
Zamanın ağır çekiminde büküldü sana ayrılan ömür.
Çorak bir rasathanede, gökyüzünün en somut karanlığına
Hiç doğmayacak bir takımyıldız kazıdım yokluğunla.

Yüzyıllık bir kalenin kilit taşında paslandı adın,
Rüzgârın bile uğramadığı o kütleler arası boşlukta.
Sırrı çözülmemiş bir el yazmasının birbirine kenetlenmiş sayfaları gibi,
Kendi içine kapandı yıllardır bende duran hafıza.
Şimdi gelsen de sığamazsın bu yeni mimariye;
Gövdem kendi taşını sertleştirdi, surlar kapandı.

Sen zamanın çölünde unutulmuş sönük bir kıvılcımdın artık,
Ben o yangının küllerinden kendi mabedimi diktim.